P – Ś | Topolówka

P – Ś


Pająk Leon (1909-1990) — porucznik
Urodzony 5 października 1909 r. we wsi Krasna Dąbrowa w województwie kielec-kim. Syn Stanisława i Weroniki z Kulbarczy-ków. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Krasnej Dąbrowie rozpoczął naukę w gimnazjum koedukacyjnym w Kozienicach. Po ukończeniu pięciu klas typu huma-nistycznego w 1926 r. został uczniem gimna-zjum kurii biskupiej w Pińsku.
Po odbyciu służby wojskowej w 20. Pułku Piechoty w Krakowie, do której został powołany w 1931 r. – wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrów-Komorowie.
15 sierpnia 1934 r. został promowany na podporucznika służby stałej z przydziałem do 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. Pełnił obowiązki dowódcy plutonu i wykładał w Szkole Podchorążych Rezerwy przy 2. Dywizji Piechoty (15 X 1934-28 II 1938). Od 1 marca 1938 r. został dowódcą kompanii ciężkich karabinów ma-szynowych. 15 marca 1939 r. otrzymał stopień porucznika i wraz z uformowanym Plutonem Wartowniczym, skierowany do pełnienia służby na Westerplatte’. W czasie obrony był dowódcą placów¬ki „Prom”. W pierwszych godzinach walki został ciężko ranny. Od 8 IX 1939 do 24 I 1940 przebywał w szpitalu w Gdańsku. 27 stycznia 1940 r. jako ozdrowieniec skierowany do szpitala obozowego w Stalagu I A w Prusach Wschodnich. Od 20 III 1940 do 5 V 1942 r. przebywał w obozie jeńców wojennych w Oflagu XII A w Hadama-rze. Od 8 maja 1942 r. aż do zakończenia wojny w Oflagu VII
A w Murnau. 26 lipca 1945 r. wstąpił do II Korpusu we Włoszech i pełnił funkcję dowódcy kompanii: 4 miesiące w Grottamarze, 5 miesięcy w Falkamarze i 3 miesiące w Rzymie. Na początku września 1946 r. przetransportowany do Wielkiej Brytanii zgłosił się na powrót do kraju. W dniu 5 grudnia 1946 r. statek handlowy „Ave Marine” wpłynął do portu macierzystego do Gdańska i zacumował w kanale portowym vis a vis Westerplatte. Po siedmiu latach wojennej tułaczki na na-brzeżu portowym obok zacumowanego statku dostrzegł kordon straży portowej i wagony towarowe. W jednym z nich został prze-wieziony do obozu w Narwiku i zamknięty w baraku. Po rutynowym badaniu dokonanym przez kapitana Wojska Polskiego, na-stępnego dnia z kartą repatriacyjną i biletem kolejowym udał się do Kielc. 2 stycznia 1947 r. rozpoczął pracę w Kieleckich Zakładach Wyrobów Metalowych. Przepracował w tych zakładach 25 lat. Rozpoczynał od referenta, kończąc na stanowisku kierownika działu obsługi eksploatacji.
W 1960 r. zapoczątkował pierwszą ewidencję żyjących westerplatczyków.
Od 1956 r., gdy nastąpiła w kraju tzw. popaździernikowa odwilż, włączył się w nurt życia społecznego, pełniąc różne funkcje w Miejskiej i Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Kielcach. Jako radny był przewodniczącym Komisji Zdrowia, Spraw Socjalnych i Ochrony
Srodowiska. Od 1957 r. działał w organizacji kombatanckiej ZBoWiD, sprawując w niej funkcję prezesa zarządu wojewódzkiego w Kielcach i członka Rady Naczelnej w Warszawie. Od 1958 r. członek Prezydium i z-ca przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Związku Inwalidów Wojennych w Kielcach. Od 1960 r. z-ca prze-wodniczącego Miejskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.
Posiadał rentę inwalidy wojennego. W 1989 r. awansowany do stopnia komandora Marynarki Wojennej.
Zmarł w drodze do szpitala 26 listopada 1990 r. o godz. 19.30. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Kielcach.
Odznaczenia: Srebrny Krzyż Orderu VM (1957), Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964), Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1969), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1971), Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1972), Medal 30-lecia Polski Ludowej 1974), Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1975), edal Komisji Edukacji Narodowej (1977), Sztandar Pracy, Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1981), od¬aka honorowa „Za zasługi dla Miasta Gdańska” (1984).

Parwicki Jan (1917-1980) — strzelec
Urodzony 6 czerwca 1917 r. we wsi Kurzy Wielkie. Syn Władysława i  Bronisławy z Rodziewiczów. Ukończył pięć oddziałów szkoly powszechnej i pomagał rodzicom w gospodarstwie. Miał troje rodzeństwa. Od 1936 r. należał do Związku Młodej Wsi Ziemi Nowogródzkiej (nr legitymacji członkowskiej 576).
W marcu 1939 r. powołany do odbycia służby wojskowej w 85. Pułku Piechoty w Nowej Wilejce. Na Westerplatte przybył 7 siernia 1939 r. jako strzelec. W czasie obrony był dwukrotnie ranny. Okres okupacji przeżył w obozie jenieckim w Stalagu IA (nr jeńca 2469). Po wyzwoleniu osiadł na Ziemiach Odzyskanych we wsi Krelikiejmy w gminie Bareciany. Pomagając krewnym w prowadze¬niu gospodarstwa rolnego, podjął pracę zarobkową w Państwowej Pasiece Polskiego Związku Pszczelarskiego. W latach 60. aktem darowizny przejął gospodarkę po krewnych. Ożenił się z Janiną, krajanką z Wileńszczyzny, która w ramach repatriacji z Kazachstanu, wróciła do Polski zmienionej terytorialnie.
Zmarł 13 grudnia 1980 r.
Wdowa nie żyje. Synowie: Władysław (1962) zdobył zawód spawacza, mieszka z rodziną w Krelikiejmach; Mieczysław (1967) jest funkcjonariuszem Straży Granicznej w Kętrzynie, mieszka z rodziną w Bartoszycach. Wnuki: Kamil, Bartosz, Marcin; wnuczki: Anna, Iza, Maja, Karolina. Wszystkie się uczą w szkołach podstawowych. Rodzeństwo: siostry Józefa i Władysława mieszkają na Wileńszczyźnie; brat Feliks nie żyje.
Odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1989).

Paszkowski Józef (1914-1996) – starszy legionista
Urodzony 12 lipca 1914 r. we wsi Chomentów, gmina Sobków, województwo kieleckie. Syn Jana i Antoniny z domu Cierpiała. Ukończył pięć oddziałów szkoły powszechnej. Przed powołaniem do wojska był stangretem w majątku.
W latach 1938/1939 odbywał czynną służbę wojskową w 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. Służbę na Westerplatte pełnił od 31 marca 1939r. W czasie obrony jako celowniczy km był w obsadzie placówki „Przystań”. Był ranny w nogę. Z Westerplatte przewieziony do szpitala. Po leczeniu skierowany do obozu jeniec
kiego Stalag VI F w Nadrenii. Po wyzwoleniu 5 marca 1945 r. przez Amerykanów powrócił do kraju. Od 1946 r. do emerytury pracował w dziale technicznym w PKS-ie w Kielcach. Był dwukrotnie żonaty i rozwiedziony. Miał dwie córki i jednego wnuka. Rentę inwalidy wojennego i stopień ppor. w stanie spoczynku wraz z umundurowaniem oficera Wojska Polskiego otrzymał w 1990 r.
Zmarł 16 listopada 1996 r. Pochowany przez wnuka na cmentarzu Piaski w Kielcach w katakumbie, którą sam zbudował.
Odznaczenia: Brązowy Krzyż Zasługi (1956), Zloty Krzyż Zasługi (1969), Krzyż Walecznych (1972), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1981), odznaka honorowa „Za zasługi dla Miasta Gdańska” (1984), Srebrny Krzyż Orderu VM (1989).

Pełka Józef (1899-1951) – chorąży
Urodzony 28 stycznia 1899 r. w Pabianicach. Na Westerplatte przybył w stopniu starszego sierżanta z 2. Pułku Piechoty Legionów z Sandomierza 17 marca 1939 r. Z dniem   1 lipca 1939 r. awansowany przez Ministra Spraw Wojskowych do stopnia chorążego.
W WST pełnił obowiązki szefa oddziału wartowniczego. W czasie obrony współdziałał z mjr. Sucharskim i kpt. Dąbrowskim. Po kapitulacji przebywał w Oflagu II C w Waldenburgu (nr jeńca 400)”. Zmarł 16 lipca 1951 r. w sanatorium przeciwgruźliczym w Otwocku.
Żona Zofia była więźniarką Ravensbrck. Osierocił dwie córki: Bożenę (1939) i Joannę (1947).
Odznaczenia: pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).

Perucki Bronisław (1915-1939) – kapral służby zasadniczej.  Poległ 2 września 1939 r.
W dniu 13 sierpnia 1939 r. przybyła grupa 25 żołnierzy, z pułków Itacjonujących na Wileńszczyźnie, w tym trzech kaprali. Jako trzeci wymieniony jest kpr. służby zasadniczej    P. B. W czasie obrony walczył w wartowni nr 5. Zginął w jej murach w dniu 2 września 1939 r.
podczas bombardowania.
Miejscem Jego upamiętnienia jest Cmentarzyk Poległych Obrońców na Westerplatte.
Odznaczenia: 30 sierpnia 1945 r. pośmiertnie uhonorowany Srebrnym Krzyżem Orderu VM.

Petzelt Adolf (1906-1939) – plutonowy zawodowy. Poległ 2 września 1939 r.
Urodzony 17 listopada 1906 r. w Kałuszu, województwo Stanisławów. Syn Edwarda i Marii.
W latach 1926-1927 służbę czynną odbywał w 49. Pułku Piechoty w Kołomyi, w plutonie broni towarzyszącej (ckm). Szkołę podoficerską ukończył w 1927 r. Służył w 5. Pułku Piechoty Legionów J. Piłsudskiego w Wilnie. Na Westerplatte przybył w 1937 r. w stopniu kaprala. 1 kwietnia 1939 r. mianowany plutonowym’. W czasie obrony był dowódcą wartowni nr 5. Legitymację z numerem 19288 oraz oryginalny dokument Niemieckiego Czerwonego Krzyża w Berlinie, z dnia 13 sierpnia 1943 r.,powiadamiający o jego śmierci przekazał jego brat Ferdynand ze Star-gardu Szczecińskiego Michałowi Gawlicldemu. 22 kwietnia 1959 r., przekazując powyższe dokumenty napisał': „…Mnie zaś wówczas za proponowano zmianę narodowości. Wówczas by zagwarantowano wszelką pomoc materialną i moralną jako bratu po zaginionym bohaterską śmiercią w zdobyciu Westerplatte, co znaczyło że bohaterstwo brata w obronie Westerplatte jako żołnierza polskiego zostałoby skreślone i przerzucone na korzyść Niemców, na co nie zgodziłem się, gdyż ceniłem krew przelaną braci swoich droższą aniżeli masło. Miałem dwóch braci i obaj stracili życie w momencie wybuchu wojnyw 1939r.
Poległ na Westerplatte dnia 2 września podczas nalotu sztukasów niemieckich na Westerplatte.
Miejscem Jego upamiętnienia jest Cmentarzyk Poległych Obrońców na Westerplatte.

Pietrzak Józef (1915-1945) – kapral
Urodzony 14 stycznia 1915 r. w miejscowości Otsekl-Torgal na Wileńszczyźnie. Syn Józefa i matki z domu Kruzielewska. Z zawodu rolnik.
Służbę wojskową odbywał w 85. Pułku Piechoty w Nowej Wilejce, skąd na Westerplatte przybył 7 sierpnia 1939r. Brał udział w obronie koszar. Po kapitulacji internowany do Stalagu I A (nr jeńca 2485). We wrześniu 1940 r. z dwoma kapralami z Westerplatte, Wojciechem Włodarskim i Marianem Pociechą, zorganizowali udaną ucieczkę. J. P. dotarł do Wąchocka. Do maja 1998 r. w ewidencji westerplatczyków, dokonanej na podstawie ustnych relacji osób najbliższych, figurował z adnotacją: „Zmarł w czasie okupa-cji”. Prawda wygląda inaczej. Dzięki pomocy Biura Informacji i Poszukiwań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie dowiaduje-my się, iż dnia 26 maja 1941 r. z gestapo został dowieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu (jako więzień polityczny z nr. 16519). Oznakowany numerem 18133, przebywał do 1945 r. w kolejnym obozie koncentracyjnym w Neuengamme. Powojenne poszukiwania przez rodzinę zakończyły się 21 lipca 1949 r. zaświadczeniem śmierci o treści następującej: „L. 18840. Podstawa: Meldunki dotyczące śmierci obywateli polskich więźniów obozu koncentracyjnego Neuengamme na statku koło Neustadt, nadesłana z UNRRA-rolsen. L. 24718 – oryginalna karta numerowa więźniów – kawaler, więzień polityczny.
Poszukiwany przez rodzinę j.w. wg 18840 – statnia wiadomość była 1 – 1941. Wiadomość CJB UNRRA P0757 U.S. Army z dnia 22 VI 1946 za nr 132144.
Zmarł 3 maja 1945r.

Piotrowski Leonard (1897-1987) – starszy sierżant zawodowy
Urodzony 16 września 1897 r. w miejscowości Nowe nad Wisłą.syn Ludwika i Idy z domu Klindt.
Ukończył w 1911 r. szkołę poNzechną. Do 1913 r. pracował w biurze adwokackim jako pomoc Illiowa. Od roku 1914 przyuczał się do zawodu budowlańca.
W lipcu 1916 r. powołany w szeregi armii pruskiej. Do końca pierwszej wojny światowej brał udział na frontach wschodnim i zachodnim w II Batalionie Minomiotaczy w oddziale pomiarowymko kreślarz. Zwolniony w grudniu 1918 r. powrócił do domu rodzinnego. 16 września 1919 r. w Poznaniu wstąpił jako ochotnik do formującego się tam grudziądzkiego pułku piechoty. Po przeszkoleniu otrzymał stopień plutonowego. W styczniu 1920 r. brał udział w zajęciu Pomorza zgodnie z postanowieniem traktatu wersalskiego. Otrzymał stopień sierżanta i przydział do batalionu szko¬leniowego jako instruktor. We wrześniu 1920 r. ze Składnicy Uzbrojenia nr 8 wpłynęło zapotrzebowanie na starszego podoficera. Kiedy zaproponowano mu przeniesienie, zgodził się. W 1921 r. ukończył kurs składmistrzów przy Centralnej Szkole Zbrojmistrzów w Warszawie. Wiosną 1922 r. Składnica Uzbrojenia została przeniesiona do Torunia. Tam do 30 czerwca 1920 r. pełnił funkcję kierownika kancelarii materiałowej i ewidencji uzbrojenia. Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu dnia 1 lipca 1930 r. przeniosło go do Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte.
W karcie kwalifikacyjnej w dniu 1 kwietnia 1935 r. komendant WST mjr Stefan Fabiszewski wystawił mu następującą opinię': „…Duża inteligencja. Bardzo wysoka moralność. Uświadomiony i wyrobiony państwowo. Służbie i wojsku oddany bez zastrzeżeń. Koleżeński i lubiany przez wszystkich podoficerów. Wybitnie wyróżnia się pracą, sumiennością i obowiązkowością. Urnie utrzymać i wymusić posłuch. Bardzo dobry i wykwalifikowany zbrojmistrz. Wybitny podoficer”. I w trzy lata później (1 IV 1939) Fabiszewski powtórnie opisuje': „…Inteligentny, charakter poważny, zrównoważony. W pracy nadzwyczaj sumienny, ambitny. Zachowanie się poza służbą wzorowe. Poczucie obowiązków obywatelskich i uświadomienie państwowe bardzo duże. Prezencja b. dobra. Dbały o wygląd zewnętrzny. Jako zbrojmistrz – bardzo dobry fachowiec”.
Po kapitulacji wzięty do obozu przejściowego w Klein Dexen w Prusach Wschodnich. Z uwagi na stan zdrowia leczony w szpitalu obozowym. Uzyskał dokument, na podstawie którego został zwolniony do domu w maju 1940 r. Po przybyciu do Torunia we wrześniu 1940r. otrzymał z pośrednictwa pracy skierowanie do administracji poligonu, gdzie zatrudniony został w charakterze dozorcy baraków z kwaterami dla oddziałów niemieckich przybywających na ćwiczenia poligonowe.
W marcu 1941 r. tzw. Ortgruppen rozpoczęła spisy rodzimej ludności na niemieckie listy narodowo-ściowe. 14 października 1943 r. odebrał niemiecki dowód z III grupą.
19 stycznia 1945 r. został włączony do oddziału roboczego przy wojskowej składnicy gąsienic pociągowych w Berlinie. W drugiej połowie lutego, z uwagi na ciągłe naloty, składnica została ewakuowana za Łabę do miasteczka Bismarck. W marcu 1945 r. zabrany przez Amerykanów i osadzony w obozie dla internowanych w Rhe-insberg nad Renem. Po przeprowadzonej selekcji narodowościowej 1 maja znalazł się w transporcie Polaków, których przewieziono do obozu w pobliżu miasteczka Chalon-sur-Saóne we Francji. Do Torunia przyjechał 6 października 1945 r.
W styczniu 1946 r. przybył z rodziną do Gdańska i otrzymał tym-zasową pracę w Spółdzielni Budowlanej „Energia” w Sopocie. Staą pracę w Centrali Węglowej w dziale przeładunków morskich, ekcja dokumentów i odprawy statków kontynuował jako samodzielny referent do połowy 1946 r. Przez następne lata aż do przejścia na emeryturę pracował fizycznie w prywatnym przedsiębiorstwie i w Spółdzielni „Gedania”.
Zmarł 5 lipca 1987 r. Pochowany na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.
Córka Jadwiga (1927) – nauczyciel akademicki, syn Ryszard 1931) – technik elektryk mieszkają w Gdańsku.
Odznaczenia: Brązowy Medal „Za długoletnią służbę” (1939), Krzyż Walecznych (1960), Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski (1973), pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).

Piróg Antoni (1915-1939) – legionista  Poległ 2 września 1939 r.
W imiennym wykazie wyjeżdżających na Westerplatte 23 marca 1939 r., wybranych z 2. i 3. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach -jako 17 w kolejności wymieniony jest legionista A.P. z przeznaczeniem na celowniczego ckmi. W rozkazie nr 12 komendanta WST Westerplatte z 30 marca 1939 r. w rubryce „przybycia” czytamy: ,…W dniu 30 marca 1939 r. przybył przeniesiony do WST na Westerplatte leg. Piróg Antonim.
Poległ w czasie bombardowania w dniu 2 września pod gruzami wartowni nr 5, w miejscu której, w 1946 r. usytuowano Cmentarzyk Poległych Obrońców.
Odznaczenia: pośmiertnie — Srebrny Krzyż Orderu VM (1945).

Plewak Michał (1901-1982) – pracownik kontraktowy
Urodzony 15 stycznia 1910 r. we wsi Podhorce, powiat Złoczów, województwo Tarnopol, w rodzinie rolniczej. Syn Jakuba i Anny z Piotrowskich.
Ukończył cztery oddziały szkoły powszechnej. Terminowału murarza. W latach 1919-1922 jako ochotnik pełnił służbę w żandarmerii wojskowej I Deonu w Warszawie. Zwolniony do cywila w stopniu kaprala rezerwy podjął pracę robotnika murarskiego.
W rozkazie nr 18 komendanta WST na Westerplatte odnotowano, iż został przyjęty do pracy z dniem 11 maja 1939 r. w charakterze murarza.
Podczas działań obronnych jako podoficer rezerwy przydzielony został do obrony placówki „Tor kolejowy”. Po kapitulacji wzięty do nie-woli do Stalagu I A. Pracował w okolicznych niemieckich majątkach do lutego 1945 r. Po zakończeniu wojny dotarł do rodzinnej wsi Podhorce. Z żoną i dwoma synami przyjechał do Katowic i roz
począł pracę jako brygadzista murarski w Przedsiębiorstwie Bu-downictwa Terenowego.
W 1961 r. po śmierci żony przeniósł się do miejscowości Brynek w powiecie Tworóg.
Zmarł 2 maja 1982 r.
Odznaczenia: Medal Zwycięstwa i Wolności (1960), Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski (1974).

Pociecha Marian — kapral
Urodzony 30 czerwca 1915 r. w Starachowicach. Syn Andrzeja i Marii. Ukończył sześć oddziałów szkoły powszechnej
W latach 1938-1939 odbywał czynną służbę wojskową w 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. Na Westerplatte przybył 31 marca 1939 r. w stopniu starszego legionisty, jako karabinowy, a 21 maja awansowany do stopnia kaprala. W czasie obrony walczył w obsadzie wartowni nr 4. Po kapitulacji skierowany do niemieckiej niewoli do Stalagu I A. Zimą z 1939/1940 r. pracując w majątku przy oporządzaniu stadniny konnej usiłował zbiec. Ucieczka się nie powiodła.
W rocznicę napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę 1 września uciekał po raz drugi. Tym razem skutecznie. 17 września 1940 r. był już w Starachowicach. Przez rok się ukrywał. Po wyrobieniu kennkarty w listopadzie 1941 r. rozpoczął pracę jako ślusarz w Starachowickich Zakładach Broni i Amunicji. Po wojnie pracował w Zakładzie Doświadczalnym w Starachowickiej Fabryce Samochodów Ciężarowych. Na emeryturę odszedł w 1977 r. Rentę inwalidy wojennego otrzymał w roku 1990. W 1992 r. przeszedł zawał serca, w 1998 r. poddał się amputacji nogi. Mieszka z rodziną. Nominację na stopień ppor. w stanie spoczynku otrzymał w 1989 r.
Odznaczenia: Medal Zwycięstwa i Wolności (1960), Odznaka Grunwaldzka (1960), Medal „Zasłużony dla Kielecczyzny” (1968), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1982), odznaka honorowa „Za zasługi dla Miasta Gdańska” (1984) Srebrny Krzyż Orderu VM (1989), Medal 1000-lecia Miasta Gdańska (1997).

Pokrzywka Stanisław (1915-1999) — legionista
Urodzony 8 maja 1915 r. w Świętomarzu, gmina Tarczek, powiat Iłża. Syn Władysława i Józefy z Rutkowskich. Ukończył trzy oddziały szkoły powszechnej. Miał siedmioro rodzeństwa. Przed poWołaniem do wojska pracował u okolicznych gospodarzy.
W latach 1938-1939 odbywał czynną służbę wojskową w 4. Pułku choty w Kielcach, skąd na Westerplatte przybył 5 kwietnia 9 r. jako celowniczy karabinów maszynowych. W czasie obrony czyi w obsadzie placówki „Prom”, a po jej zniszczeniu w koszarach. Był ranny. Po kapitulacji zabrany do niewoli, do Stalagu I A. Oswobodzony w miejscowości Topial wiosną 1945 r. Związek małżeński zawarł w Bodzentynie w 1953 r., z którego na świat przyszło troje dzieci: Zofia, Teresa i Andrzej. Zofia ukończyła szkołę średnią i jest zootechnikiem. Teresa i Andrzej skończyli szkoły podstawowe i prowadzą własne gospodarstwa rolne. Z żoną i synem mieszkał w Sieradowicach.
Po wojnie jako robotnik pracował w ka-mieniołomach na Kielecczyźnie, następnie w przedsiębiorstwie Gospodarstwa Rolnego w Sieradowicach. Na emeryturę odszedł w 1973 r. z Fabryki Urzą-dzeń Transportowych w Suchedniowie. Nominację na stopień ppor. w stanie spoczynku otrzymał w 1989 r. Rentę inwalidy wojennego  w 1992 r.
Zmarł w 1999 r.
Odznaczenia: Medal „Za udział w walkach o Berlin” (1945), Me-dal „Zasłużonym na Polu Chwały” (1960), Krzyż Kawalerski Orde¬ru Odrodzenia Polski (1974), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1982), odznaka honorowa „Za zasługi dla Miasta Gdańska” (1984), Srebrny Krzyż Orderu VM (1989) Medal 1000-lecia Miasta Gdańska (1997)

Połeć Jan Władysław (1915-1943) – legionista
Urodzony 13 września 1915 r. we wsi Parszów. Z dowodu osobistego (seria A nr 966579, wydanego 1 czerwca 1933 r. w Urzędzie Gminy w Wąchocku), wynika, iż: był robotnikiem wzrostu średniego, twarz miał pociągłą, włosy ciemne blond, oczy szare.
Na Westerplatte przybył 31 marca 1939 r. z 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach w stopniu legionisty jako celowniczy km. Do 1981 r. jego los był nieznany. Z Westerplatte został przewieziony do obozu jenieckiego Lager Bezeichnung M – Stammlager – VI – S Krefeld – Tichtenhein Arbeits-Kommando Nr. arb. Kdo 923, Gef. Nr I A – 2221.
Zmarł w tym obozie jesienią 1943 r. Ostatni list, z którego zaczerpnęłam adres obozowy, napisał do „Kochanych Ojców” 15 sierpnia 1943 r.

Porada Jan (1915-?) – legionista
Urodzony 21 stycznia 1915 r. w Kozubowie, gmina Chroberz, powiat Pińczów, województwo kieleckie. Syn Jana i Julianny. Stan wolny, narodowość polska, wyznanie rzymskokatolickie. W 1928 r. ukończył trzy oddziały szkoły powszechnej w Kozubowie. Zawód cywilny – robotnik niewykwalifikowany”.
W latach 1937-1939 pełnił służbę w 3. kompanii karabinów maszynowych w 4. Pułku Piechoty w Kielcach. Dowódca kompanii por. Leon Pająk wystawił mu opinię': „…Inteligencja przeciętna, ambicje małe, jednak dość sumienny, dojrzałość służbowa i dyscyplina dobre. Budowa fizyczna dość dobra, wykształcenie opanował dobrze. Nadaje się na celowniczego moździerza. Dobry żołnierz”.
23 marca 1939 r. został odkomenderowany do WST na Westerplatte. Po kapitulacji wzięty do niewoli w Stalagu I A, gdzie przebywał do 7 września 1940R. Po podpisaniu listy na pracownika cywilnego wszelki słuch o nim zaginął. Po wojnie powiadomił matkę o swoim ożenku i pozostaniu na stałe w Republice Federalnej Niemiec. W latach 70. rodzinę o jego śmierci w miejscowości Alten Essen powiadomiła żona. Wszelkie próby nawiązania kontaktu z żoną zmarłego nie dały rezultatu. Listy docierały do adresatki, zwrotów nie było, lecz pozostawały i nadal pozostają bez odpowiedzi.

Pożarecki Józef (1916-1991) – strzelec
Urodzony 15 listopada 1916 r. w Nowosadach, powiat Lida. Syn Marianny z Sienkiewiczów. Rodzina rolnicza. Ukończył cztery oddziały szkoły powszechnej.
W latach 1938-1939 odbywał czynną służbę wojskową w 85. Pułku Piechoty Strzelców Wileńskich w Nowej Wilejce. Służbę na Westerplatte pełnił od 13 sierpnia 1939 r.”.
W czasie obrony jako strzelec wyborowy walczył na placówce „Fort”. Był kontuzjowany. W niewoli pracował u niemieckich gospodarzy w Prusach Wschodnich.  Po wojnie powrócił do kraju i osiadł na Ziemiach Odzyskanych w miejscowości Leśny Rów, w Olsztyńskiem. Ożenił się w 1954 r. i mial czworo dzieci: trzy córki i syna. Ukończyli szkoły średnie zdobywając zawody. Jedna córka mieszka w Norwegii. Siedmioro wnucząt. W 1984r. po przekazaniu synowi gospodarstwa rolnego, uzyskał emeryturę rolniczą. Nominację na stopień ppor. w stanie spoczynku otrzymał w 1989 r., a rentę inwalidy wojennego rok później.
Zmarł 10 grudnia 1991 r.
Odznaczenia: Krzyż Walecznych, Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939r. (1982), odznaka honorowa „Za zasługi dla Miasta Gdańska” (1984), Srebrny Krzyż Orderu VM (1989).

Prutis Emilian — strzelec
Urodzony 8 stycznia 1917 r. we wsi Szyłany, powiat Brasław na Wileńszczyźnie z ojca Aleksandra Prutis-Pręcińskiego i matki Zuzanny z domu Skindel. Ukończył dwuletnią szkołę rolniczą sejmikową w majątku Opsa, której dyrektor był posłem na sejm.
W latach 1938-1939 odbywał czynną służbę wojskową w 85. Pułku Piechoty w Nowej Wilejce w 3. kompanii ckm. Służbę na We-sterplatte pełnił od 13 sierpnia 1939 r. W czasie obrony walczył na placówce „Fort”. Trafił jak inni do Stalagu I A. Niewolę postanowił przeżyć w mundurze żołnierskim i dlatego listy na pracownika cywilnego nie podpisał, za co został wywieziony do karnego komando Nr 000 niedaleko holenderskiej granicy. Kopał rowy melioracyjne do wiosny 1943 r. Wówczas przerzucony do Muster Lager ibung place  poligon wojska niemieckiego i węgierskiego.
Po wkroczeniu Amerykanów w 1945 zaciągnął się do Amerykańskiej Armii Okupacyjnej jako wartownik we Frankfurcie nad Menem. Do Szyłan powrócić nie mógł, zde-cydował więc wyjechać do USA. Pomógł mu w tym wujek, przysy-łając tzw. sponsor. W 1948 r. zamieszkał w miasteczku Haver blisko kanadyjskiej granicy. Imał się różnych prac: był robotnikiem re-montowym, układał tory kolejowe, pracował w warsztacie mecha-nicznym. W poszukiwaniu ciekawszej pracy przeniósł się do Chica-go i w listopadzie 1951 r. zaangażował się w firmie lotniczej United Air Line, początkowo jako robotnik transportowy, później awanso-wał na dyspozytora przeładunków. Firmie pozostał wierny aż do emerytury, chociaż mieszkał w licznych miastach tam, gdzie linia miała swoje lotniska, a on pracę. Po Chicago było Denver, potem Los Angeles i San Diego w Kalifornii. Za sprawą znajomego księ¬dza Polaka w San Francisco poznał swą przyszłą zonę – Stanisławę Iwanik, pochodzącą z okolic Ustrzyk w Bieszczadach. Od 1962 r. mieszkali w miasteczku Chule Vista, tuż przy granicy meksykańskiej. W 1977 r. przewlekłe choroby spowodowały wcześniejsze odejście z pracy. Nominację na stopień ppor. w stanie spoczynku otrzymał w 1990 r. Od 1982 r. mieszkają w Sunnyvale w Północnej Kalifornii. Dzieci: nie mają.
Odznaczenia: 12 maja 1985 r. udekorowany został w Konsulacie Polskim w Chicago Medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939″, Srebrny Krzyż Orderu VM (1990), Medal 1000-lecia Miasta Gdańska (1997).

Pryczek Michał – (1915-1998) – kapral
Urodzony 19 września 1915 r. w Bogusławicach, powiat Piotrków Trybunalski. Syn robotnika Antoniego i Katarzyny z Andryszwaków. Miał trzech braci i jedną siostrę. Kończył sześć oddziałów szkoły powszechnej w Ujeździe koło Tomaszowa Mazowieckiego. W osiemnastym roku życia rozpoczął pracę w Polskich Zakładach Chemicznych „Nitrad” w Niewiadowje.
Czynną służbę wojskową odbywał w 85. Pułku Strzelców Wileńskich. Na Westerplatte przybył w stopniu kaprala 30 lipca 1939 r. W czasie obrony walczył jako działonowy działka przeciwpancernego w rejonie wartowni nr 1. Ranny w głowę. Po kapitulacji przewieziony do szpitala, gdzie leżał w jednej sali z rannymi obrońcami Poczty Polskiej w Gdańsku. W październiku 1939 r. jako jeniec wojenny z numerem 2465 został umieszczony w Stalagu I A. Pracował w majątku Weilan w pobliżu zgrupowania jenieckiego. W 1942 r. skierowany do kompanii roboczej w Gerdauen. Z powodu choroby trafił do szpitala obozowego                             w  Stalagu IA.
W styczniu 1945 r. po ewakuacji obozu dotarł do Kołobrzegu, następnie przedostał się do Koszalina i wstąpił do tworzącej się Milicji Obywatelskiej. Został posterunkowym. Z Koszalina przeniesiono go do Piły, potem do Bobolic, aż wreszcie trafił do Starego Wierzchowa i tam osiadł na stałe. Pomagał przy organizowaniu poczty. Odnalazł wcześniej poznaną pannę i wziął z nią ślub w grudniu 1945 r.  Z Milicji Obywatelskiej zwolnił się w 1948 r. i jako doręczyciel na stałe zatrudniony został w urzędzie pocztowym. Otrzymał mały domek z ogródkiem i przylegające do niego dwa hektary ziemi.
Udzielał się społecznie, prowadząc przysposobienie wojskowe w gminie. Założył ochotniczą straż pożarną i był jej aktywnym członkiem. Był ławnikiem sądu powiatowego w Szczecinku i prezesem koła organizacji kombatanckiej ZBoWiD w Wierzchowie Nowym.           W 1976 r. został wdowcem. Rentę inwalidy wojennego otrzymał w 1977 r. Na emeryturę odszedł w 1978 r. Nominację na stopień ppor. w stanie spoczynku otrzymał w 1990 r.
Synowie: Jerzy ukończył szkołę podstawową i został kierowcą; Tadeusz zdobył zawód mechanizatora rolnictwa; Edward ukończył szkołę średnią, pracuje w górnictwie; Kazimierz po szkole zawodo-wej jest kolejarzem. Jedyna córka Irena zdobyła zawód tkaczki. W rodzinie Pryczków jest pięć wnuczek, czterech wnuków, jeden prawnuk i jedna prawnuczka.
Zmarł 24 września 1998 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Wierzchowie.
Odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1981), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1984), odznaka honorowa „Za zasługi dla Miasta Gdańska” (1984), Srebrny Krzyż Orderu VM (1985), Medal 1000-lecia Miasta Gdańska (1997), Odznaka Honorowa Związku Kombatantów RP i BWP (1997).

Rasiński Kazimierz (1902-1939) – urzędnik cywilny
Urodzony 1 marca 1902 r. w Parchocinie, gmina Pawłów, powiat stopnicki w Kieleckiem. Syn Józefa i Katarzyny z Wojtalów. Ukończył sześć oddziałów szkoły powszechnej. Pracował jako robotnik w „Hucie Bankowej” w Dąbrowie Górniczej.
W latach 1923-1924 czynną służbę wojskową odbył jako poborowy w pułku radio telegrafistów. W Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu pod Warszawą ukończył szkołę podoficerską. Po uzyskaniu kwalifikacji radiotelegrafisty pozostał w pułku macierzystym jako podoficer zawodowy w stopniu sierżanta’. 25 III 1933 r. podpisał protokół dotyczący zachowania tajemnicy o zainstalowaniu radiostacji na Westerplatte. Obszerny fragment tego protokołu brzmi następująco: „Po przybyciu wraz z kpr. Starzyckim Edwardem na Westerplatte w dniu 30 kwietnia 1932 r. jako kierownik radiostacji i przełożony kpr. Starzyckiego pouczyłem go dokładnie, że jest największą tajemnicą to, że na Westerplatte została zainstalowana radiostacja i również taką samą tajemnicą jest, że my obydwaj jesteśmy radiotelegrafiści do obsługi tejże radiostacji. W ciągu naszego pobytu na Westerplatte niejednokrotnie byliśmy pouczani i otrzymywaliśmy wskazówki od PP. oficerów jak się zachować i co robić ażeby nikt z osób obcych nic dowiedział się, że na Westerplatte znajduje się radiostacja, czym już i przedtem wiedzieliśmy dokładnie jako wyszkoleni wojskowi radiotelegrafiści…”.
W związku z wprowadzeniem nowego etatu na Westerplatte – Biura Personalnego Min. Spraw Wojskowych na wniosek Sze-1.1 Wydziału Wojskowego Komisariatu Generalnego RP w Gdańsku, zarządził rozkazem tajnym (L-833/Tjn z dnia 3 X 1934 r.) przemieść sierż. Rasińskiego do rezerwy. W imieniu Ministra Spraw Woj-id, owych szef  Biura Pers. płk Misiąg – w październiku 1934 r. Oddział II Sztabu Głównego w Warszawie mianował z dniem 1 XI 1934 r. K. R. pomocnikiem kancelaryjnym w WST na Westerplatte. 30 X 1934 r.
R. zameldował się w Wydziale Wojskowym Komisariatu Gen. RP w Gdańsku na pobyt stały (nr k. 34) jako obywa-tel polski w W.M. Gdańsku, za opłatą 12 gld. 3 XII 1934 r. stał się posiadaczem paszportu z terminem ważności do 3 XII 1936 r., upoważniającym do wielokrotnych wyjazdów do krajów Europy i poza Europę’. Dnia 19 września 1935 r. R. poddał się egzaminowi na sta-nowisko III kategorii w Państwowej Służbie Administracyjnej w dziale służby kancelaryjnej i złożył go z wynikiem b. dobrym. 1 kwietnia 1936 r. został mianowany przez Samodzielny Referat Personalny Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Toruniu – pomocnikiem kancelaryjnym na stałe w WST na Westerplatte.
Po kapitulacji wraz z załogą został przewieziony na Biskupią Górkę w Gdańsku. Pierwszą noc w niewoli dzielił celę z ognio-mistrzem Leonardem Piotrowskim. Według relacji tego ostatniego został wywołany na przesłuchanie i już do celi nie powrócił. Pozostały jego osobiste rzeczy. Kiedy załoga otrzymała rozkaz wymarszu do obozu w Prusach Wschodnich, Piotrowski teczkę z rzeczami oso-bistymi R. zaniósł do eskortującego ich Niemca, aby przekazał nieobecnemu. Niemiec powiedział: „Zabierzcie to z sobą, on już nie wróci do was”. Mogiłę R. odnaleziono po wojnie na gdańskim cmentarzu na Zaspie.
Pogrzebany 12 września 1939r.
Matka K. R. zmarła w końcu lat dwudziestych, ojciec po wojnie w 1948 r. Syn Jan – emerytowany nauczyciel, mieszka w Dąbrowie Górniczej. Ma dwoje dzieci i trzy wnuczki. Córka Anna Macieja (1955), magister filologii romańskiej, uczy języka francuskiego w Dąbrowie Górniczej. Syn Wojciech (1961) mgr inż. zootechnik, mieszka i pracuje w Krakowie. Wnuczki Jana a prawnuczki Kazi-mierza – Alicja (ur. 1980), Joanna (ur. 1986), i Maria (ur. 1990) – uczą się w szkole średniej i podstawowej.
Odznaczenia: przedwojenne – Brązowy Krzyż Zasługi, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921, Medal 10-lecia Odzyskania Nie-podległości, pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).

Rejmer Julian (1915-1990) – kapral
Urodzony 22 lutego 1915 r. w Opocznie, powiat Kielce. Syn pracownika PKP Juliana i Anny z domu Wyporkiewicz. Ukończył sześć oddziałów szkoły powszechnej i trzy kursy szkoły rzemieślniczej. (Dyplom mistrzowski nr 1302 wydany przez Izbę Rzemieślniczą w Kielcach). Przed powołaniem do wojska pracował jako wędliniarz w Kielcach.
W marcu 1938 r. wcielony do 4. Pułku Piechoty w Kielcach. 27 września 1938 r. skierowany do Szkoły Podoficerskiej i 10 marca 1939 r. awansowany do stopnia starszego legionisty. Służbę na Westerplatte pełnił od 17 marca 1939 L’. Walczył jako karabinowy w obronie wartowni nr 4. Po kapitulacji wzięty do niewoli, do Stalagu I A. W lipcu 1942 r. zwolniony przez lekarza obozowego powrócił na Kielecczyznę. W sierpniu 1943 r. wstąpił do oddziału partyzanckiego AK, dowodzonego przez Pawła Stępnia pseudonim „Gryf”. W 1944 r. brał udział w walkach z okupantem pod Antoniowem, Mniowem, Gruszką i w Lasach Snochowickich jako dowódca ckm, mając pseudonim „Ryś”. Po wyzwoleniu jako żołnierz AK ukrywał się. Po ujawnieniu się oddziału „Barabasza” też się ujawnił.
Zaczął pracować w Chęcinach jako kasjer. W latach 1969-1972 jako kierownik sklepu, następnie aż do emerytury (1978) w Zakładach Przemysłu Mięsnego w Kielcach. Należał do Stronnictwa Demokratycznego. Rentę inwalidy wojennego otrzymał 2 stycznia 1978 r.
Żonę Janinę poznał w 1943 r. Ślub wzięli 26 grudnia 1945 r. Dwaj synowie: Marian ukończył Politechnikę Swiętokrzyską, uzyskał dyplom inż. konstruktora i pracuje w Kieleckim Przedsiębiorstwie Robót Mostowych; Jerzy ukończył Uniwersytet Warszawski, jest doktorem filozofii w Szwajcarii, rektor uczelni Ramtente „Zug”.
Wnuki: Tomek uczeń Liceum im. Żeromskiego w Kielcach, Matylda studentka Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Protazy kończy szkołę podstawową. Wdowa mieszka samotnie w Kielcach.
Zmarł 18 grudnia 1990 r. na udar mózgu. Pochowany na Starym Cmentarzu w Kielcach, w Alei Zasłużonych, kwatera 9-c.
Odznaczenia: Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1945), Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Partyzancki (1968), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1981), odznaka honorowa „Za zasługi dla Miasta Gdańska” (1984), Krzyż Oficerski Odrodzenia Polski (1986), odznaka „Za zasługi dla Kielecczyzny” (1989), Srebrny Krzyż Orderu VM (1989).

Repelowicz Jan (1890-1940) – urzędnik cywilny
Urodzony 8 sierpnia 1890 r. w Chabówce w Krakowskiem. Syn Jacentego i Marii z domu Czyszczoń. Ukończył dwie klasy szkoły handlowej.
Od 1911 do 31 października 1918 r. służył w armii austriackiej na Węgrzech, w Serbii, Czechosłowacji i Rumunii. Od 1 listopada 1918 do 31 października 1934 r. w Wojsku Polskim. W 1927 r. zdał egzamin dla podoficerów zawodowych służby intendentury. 13 marca 1939 r. zdał egzamin dla urzędników cywilnych III kategorii. Na Westerplatte przybył 1 listopada 1934 r. w stopniu sierżanta i został zatrudniony jako urzędnik cywilny”. Z dniem 1 grudnia 1938 r. mianowany na stałe starszym rejestratorem, bez zmiany posiadanego stopnia wojskowego. Był członkiem komisji rewizyjnej zarządu kasyna załogi Westerplatte. Kiedy 25 sierpnia 1939 r. do kanału wpływał „Schleswig-Holestein”,.jego żona wraz z dziećmi opuściła mieszkanie w Nowym Porcie i wyjechała do Chelmży. O dalszym losie J. R. dowiadujemy się ze szczątkowej dokumentacji obozowej, jaka zachowała się w Muzeum Stutthof w Sopocie i bezpośredniego kontaktu z rodziną. Żona Genowefa na początku 1940 r. dowiedziała się, iż jej mąż nie został wzięty z Westerplatte do niewoli jenieckiej, lecz trafił do obozu zagłady do Stutthofu. W sierpniu 1940 r. otrzymała wiadomość o śmierci męża z obozu koncentracyjnego z Mathausen (akt zgonu zawierał dokładną datę śmierci – 24 sierpnia 1940 r. około godz. 17.00).
Po opłaceniu dwóch i pół marek wkrótce nadeszła z obozu metalowa puszka z wytłoczonym na wieczku nazwiskiem i datą spalenia zwłok w krematorium. Za radą miejscowego proboszcza ustawiła ją w kapliczce na cmentarzu, na terenie byłego majątku Piuskowęsy. Po wypadkach poznańskich w 1956 r. przedstawiciele Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD z Bydgoszczy uzgadniali z wdową szczegóły pogrzebu. Jako osoba wierząca wspomniała o religijnej ceremonii pogrzebowej. Organizatorzy oświadczyli: „Jeśli ksiądz – to nie my, jeśli my – to nie ksiądz”. W niepisanym testamencie przekazanym dzieciom pozostawiła ostatnią swą wolę: „Kiedy umrę, urnę z prochami Waszego Ojca złóżcie w trumnie u mego boku”. Genowefa R. zmarła w 1984 r. Do dzisiaj nie udało się sprowadzić do Torunia urny z prochami J. R. (z listu Prezydenta Miasta Torunia inż. Zdzisława Bociek z dnia 15 września 1998 r.)
Mieli czworo dzieci – troje z nich: Eugeniusz, Jerzy i Stefania urodzili się w Toruniu, najmłodszy Tadeusz w Gdańsku-Nowym Porcie.
Wdowa Genowefa doczekała się narodzin czworga wnucząt. Trzy prawnuczki przyszły na świat już po jej śmierci.
Odznaczenia: przedwojenne – Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921, Medal Pamiątkowy 10-lecia Odzyskania Niepodległości, Brązowy Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Brązowy Medal „Za długoletnią służbę”.

Rokicki Edward (1914-1989) – legionista
Urodzony 22 czerwca 1914 r. w Sosnowcu. Syn Michała i Marianny z domu Czubałów. Ukończył cztery oddziały szkoły po-wszechnej. Przed powołaniem do wojska był robotnikiem leśnym w miejscowości Szczecno koło Kielc.
W latach 1938-1939 r. odbywał czynną służbę wojskową w 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. Służbę na Westerplatte pełnił od 5 kwietnia 1939 r. jako saper. W czasie obrony walczył na placówce „Przystań”. Był ranny. W niewoli przebywał w obozie Stalag I A, pracując w niemieckich folwarkach. 12 stycznia 1941 r. zbiegł i powrócił na Kielecczyznę. Wstąpił do oddziałów partyzanckich, do brygady Sobiesiaka (pseud. „Barabasz”) i do wyzwolenia pod pseudonimem „Młot” walczył z okupantem.
Po wyzwoleniu ujawnił się i pracował jako robotnik leśny w Leśnictwie Szczecno z siedzibą w Pierzchnicy.
Miał trzech synów, którzy ukończyli zasadnicze szkoły zawodoWe w Kielcach – Lucjan (1947), Marian (1951), Stanisław (1952). Wnuki: dwóch studiuje, pozostała czwórka uczy się w szkołach średich.
Zmarł 24 listopada 1989 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym Pierzchnicy.
Odznaczenia: Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1960), SrebrNy Krzyż Orderu VM (1972), Krzyż Partyzancki (1973), Medal „Za dział w wojnie obronnej 1939″ (1981).

Romasz Jan (1917-1996) — strzelec
Urodzony 24 czerwca 1917 r. w miejsco¬wości Troki na Wileńszczyźnie, w rodzinie rolnika.
Służbę wojskową pełnił w latach 1938-1939 w 85. Pułku Piechoty w Lidzie, skąd na Westerplatte przybył 13 sierpnia 1939 r. ,Brał udział w obronie. Wzięty do niewoli niemieckiej do Stalagu I A, potem był w Stalagu IB (nr jeńca 42199). Jako pracownik rolny zwolniony 19 maja 1941 r. do Rasenburga kr. Kgnigsberg. Z Rosjanką Ireną miał troje dzieci i mieszkał na Białorusi we wsi Podolcy.
Dwukrotnie uczestniczył w spotkaniach rocznicowych wester-platczyków w 1987 i 1989 r. Nominację na stopień ppor. w stanie spoczynku, umundurowanie oficerskie otrzymał w Konsulacie RP w Mińsku w 1990 r.
Zmarł 13 września 1996 r.
Odznaczenia: Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).

Romatowski Józef (1916-1985) – strzelec
Urodzony 29 lipca 1916 r. w Grajewie, powiat Szczuczyn w Białostockiem. Syn rolnika Stanisława i Kornelii ze Stryjków. Miał dwóch braci i trzy siostry. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Grajewie.
W latach 1938-1939 odbywał czynną służbę wojskową w 86. Pułku Piechoty Legionów w Molodecznie, skąd na Westerplatte przybył 13 sierpnia 1939 r.2. Podczas walki bronił koszar. Był ranny. W swój wojenny życiorys wpisał nazwy zgrupowań jenieckich takich jak: Stalag I A, Rastenburg; Schleswig-Holstein. Po oswobodzeniu w okoli¬cach Lubeki przebywał w zgrupowaniu ozdrowieńców. Późno, bo dopiero wiosną 1946 r. zdecydował o swoim dalszym losie. Dotarł do  dworca kolejowego w Lubece i udał się w powrotną do kraju. W rodzinnej wsi Grajewo ożenił się i zaczął gospadarzyć na własnym kawałku ziemi.
W 1970 r. uległ poważnemu wypadkowi. W szpitalu przeleżał rok czasu. Usunięto mu dwa żebra, pooskładano połamane w pięciu miejscach ręce. Wyszedł ze szpitala ciężkim kalectwem z jedną krótszą nogą i o kulach.
Zmarł w wielkiej biedzie 9 kwietnia 1985 r.
Wdowa nie żyje. Dwoje dzieci ukończyły szkoły i pozakładały własne rodziny.
Odznaczenia: pośmiertnie — Srebrny Krzyż Orderu VM.

Rybak Bolesław (1915-1989) — starszy legionista
Urodzony 14 sierpnia 1915 r. w Bolechowicach, powiat Kielce. Syn Józefa i Józefy. Ukończył cztery oddziały szkoły powszechnej.
23 marca 1938 r. wcielony do 4. Pułku Piechoty w Kielcach. Ukończył kurs celowniczych ckm. Na Westerplatte przybył 31 marca 1939 r. jako starszy legionista ze specjalizacją celowniczego. Podczas obrony walczył w wartowni nr 3. Był kontuzjowany. W niewoli jenieckiej przebywał w Prusach Wschodnich. Powrócił do domu w lutym 1945 r. Po ukończeniu kursu prawa jazdy odjął pracę w kieleckim przedsiębiorstwie komunikacji samochodowej, jako kierowca samochodów ciężarowych. Pracował do 1978 r.
Zmarł 1 lutego 1989 r. Pochowany na cmentarzu prawosławnym w Alei Kopcowej w Kielcach.
W Kielcach żyje samotnie wdowa Zofia. Mieli dwoje dzieci, lecz żadne z nich nie żyje.
Odznaczenia: Medal za Odrę, Nysę i Bałtyk (1947), Krzyż Wa-lecznych (1960), Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Kawalerski orderu Odrodzenia Polski (1974), Medal ,Za udział w wojnie ibronnej 1939″ (1981), odznaka honorowa „Za zasługi dla Miasta ańska” (1984), pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).

Rygielski Bernard (1910-1984) – mat zawodowy
Urodzony 22 lutego 1910 r. w Toruniu. Syn Franciszka i Józefy z domu Gerc. Ukończył siedem oddziałów szkoły powszechnej.
Dnia 28 października 1931 r. wcielony do Marynarki Wojennej w Świeciu nad Wisłą. W lutym 1932 r. przeniesiony do Flotylli na kurs specjalistyczny na ORP „Bałtyk”. W 1933 r. w Dywizjonie Łodzi Podwodnych awansował do stopnia marynarza nadterminowego, a w 1937 r. mata. W 1938 r. pływał na ORP „Gryf” – jako motorzysta. Na Westerplatte przybył 6 lutego 1939 r. w stopniu mata zawodowego. W czasie działań obronnych – dowódca placówki „Fort”. Podczas bombardowania w dniu  września – ranny i kontuzjowany.
W niewoli jenieckiej przebywał w obozach takich jak: Stalag I A, I B, VI C, VI-J, VI-K. Ze Stalagu VI-K pośród dwustu jeńców rosyjskich i stu polskich skierowany do pracy przy sprzęcie bojowym. Na początku 1945 r. przedostał się na Zachód i został wcielony do Polskiej Marynarki Wojennej stacjonującej w Wielkiej Brytanii. Pływał na ORP „Conrad”. Do Polski wrócił w 1947 r. na ORP „Błyskawica”. Od 1947 do 1949 r. służył w Marynarce Wojennej w ‚Jednostce Wojskowej Nr 5421 – jako motorzysta okrętowy. 28 września 1950 r. podjął pracę w Przedsiębiorstwie Robót Czerpalnych i Podwodnych w charakterze motorzysty. Na emeryturę odszedł w 1972 r. Od 1974 r. był przewodnikiem oprowadzającym turystów po wnętrzach odrestaurowanej wartowni nr 1 na Westerplatte. Zawarł związek małżeński z Agnieszką Skowrońską w Czersku w 1946 r. Od 14 czerwca 1949 r. mieszkali w Gdyni. Mieli czworo dzieci: trzech synów i jedną córkę.
Zmarł 3 grudnia 1984 r.
Odznaczenia: Brązowy Krzyż Zasługi (1947), Srebrny Krzyż Or-deru VM (1960), Odznaka Grunwaldzka (1960); kilka odznaczeń pamiątkowych.

Sadowski Alfons (1913-1980) – mat nadterminowy
Urodzony 6 grudnia 1913 r. w Grudziądzu. Syn Władysława i Pelagii z domu Gabriel. Ukończył siedem oddziałów szkoły powszechnej. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej 16. Pułku Artylerii Lekkiej i Składnicy zbrojenia w Toruniu oraz w Szkole Majstrów Rusznikarzy w Warszawie pełnił służbę jako podoficer nadterminowy w Składnicy Uzbrojenia Marynarki Wojennej.
Od października 1937 do kwietnia 1939 r., a następnie do 31 lipca 1939 r. w Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Gdyni. 1 sierpnia 1939 r. skierowany do WST jako majster rusznikarz. W czasie obrony zajmował się naprawą amunicji pod kierunkiem zbrojmistrza placówki starszego ogniomistrza L. Piotrowskiego. Wzięty do niewoli 7 września 1939 r. i wieziony do Stalagu I A (nr jeńca 1858). 26 kwietnia 1940 r. przekazany do Stalagu XXI A’. Jak wynika z informacji z Biura PCK o pobycie w niewoli została powia
domiona żona Helena (adres: Golenhausen Inspekcja Szpitali He-xengrund). Po wojnie pracował w Marynarce Wojennej w Gdyni, w stopniu starszego bosmana.
Zmarł 17 stycznia 1980 r.
Jedyna córka Małgorzata w 1978 r. wyjechała na stałe do Francji.
Odznaczenia: Krzyż Walecznych (1947), Brązowy Krzyż Zasługi (1947), Medal za Odrę, Nysę i Bałtyk (1947), Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1947), Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1957), Srebrny Krzyż Zasługi (1959), Odznaka Grun-waldzka (1960), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski ( I 974), pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).

Salwirak Stanisław (1915-1999) – starszy legionista
Urodzony 5 listopada 1915 r. w Kostrzeszynie w powiecie pińowskim. Syn rolników Antoniego i Agaty z domu Chmielarz. lał dwóch braci i jedną siostrę. Ukończył cztery oddziały szkoły wszechnej, którą uzupełnił w Obornikach Śląskich po wojnie. Od
najmłodszych lat pracował u rodziców na gospodarce.
W latach 1938-1939 służbę wojskową odbywał w 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. Na Westerplatte przybył 31 marca 1939 r. jako karabinowy’. W czasie obrony walczył w wartowni nr 4. Po kapitulacji ulokowany w obozie jenieckim Stalag I A. Po półrocznym pobycie wywieziony do Westfalii, skąd skierowany został do pracy u bauera. W lutym 1942 r. przedostał się do domu rodzinnego, a w maju wziął ślub z Władysławą, z którą znał się od lat szkolnych. Po trzech miesiącach ukrywania został złapany przez żandarmerię i dowieziony do Częstochowy. W transporcie wywożonych na roboty przymusowe ponownie trafił do Niemiec. Po raz drugi uciekł i wrócił do Kostrzeszyna. Tym razem nawiązał kontakt z partyzantką i wstąpił w szeregi Armii Krajowej. Pod pseudonimem „Wrona” brał udział w potyczkach z Niemcami w okolicach Skalmierza.
We wrześniu 1945 r. z żoną i dwuletnim synkiem wyjechał na Ziemie Odzyskane. Zajął gospodarstwo we wsi Rościsławice w gminie Brzeg Dolny. W latach 1962-1972 pracował w Nadodrzańskich Zakładach Przemysłu Organicznego „Rokita” w Brzegu Dolnym. Od 1972-1978 – jako murarz w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Obornikach Śląskich. Na emeryturę odszedł w 1978 r. Nominację na stopień ppor. w stanie spoczynku otrzymał w 1989 r.
Zmarł 27 stycznia 1999 r.
Wdowa wraz z rodziną mieszka w Obornikach Śląskich. Synowie: Adam, Andrzej i Leszek ukończyli średnie szkoły budowlane, założyli rodziny i prowadzą własne firmy. Siedmioro wnuków i dwóch prawnuków.
Odznaczenia: Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1960), Odzna¬ka Grunwaldzka (1960), Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski (1974), brązowa odznaka „Zasłużony dla Woj. Wrocławskiego i Miasta Wrocławia” (1976), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1982), odznaka „Za zasługi dla Miasta Gdańska” (1984), odznaka „Za zasługi dla Kielecczyzny” (1989), Srebrny Krzyż Orderu VM (1989), Odznaka Honorowa Związku Kombatantów RP i BWI3 (1997), Medal 1000-lecia Miasta Gdańska (1997).

Sieczko Michał (1916-?) strzelec (los nieznany)
Urodzony 3 maja 1916 r. w Czereśli. Syn Grzegorza i matki z domu Czobrów. Przed wojskiem był robotnikiem rolnym.
Służył w II Batalionie Morskim w Gdyni, skąd przybył na Westerplatte 8 czerwca 1939r. Po walkach wzięty z Westerplatte i przekazany do Stalagu I A (nr jeńca 1536). Przebywał tam do dnia 19 czerwca 1940 r.2.
Wszelkie próby uzyskania pełniejszych informacji o jego losach nie przyniosły rezultatu i w ewidencji westerplatczyków nadal figuruje z adnotacją „los nieznany”.

Skowron Ignacy – kapral
Urodzony 24 lipca 1915 r. we wsi Osiny, powiat Stopnica, w Kielckiem. Syn Jana i Klary z Rudników. Miał dwóch braci i sio-strę. Skończył trzy oddziały szkoły pow-szechnej w Pierzchnicy. Po wojnie ukończył 7-klasową szkołę podstawową w Kowali. Przed powołaniem do wojska służył dorywczo w gospodarstwach rolnych, a od 1936 r. w młynie „Kłos” koło Kadzielni.
Służbę wojskową odbywał w latach 1938-1939 w 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach, skąd na Westerplatte przybył 31 marca 1939 r. jako starszy legionista3. 20 maja 939 r. awansowany do stopnia kaprala. W czasie obrony walczył w wartowni nr 2. Z niewoli jenieckiej ze Stalagu I A został zwolniony 5 listopada 1940 r. z powodu choroby. Zamieszkał z żoną i rocznyrn dzieckiem w Radkowicach koło Chęcin, pracując w gospodarstwie teściów. 15 października 1941 r. podjął pracę w kolejnictwie jako robotnik fizyczny. W październiku 1951 r. został tormistrzem i na I ym stanowisku pracował do emerytury, do roku 1975. Nominację na stopień ppor. w stanie spoczynku otrzymał w 1989 r. Rentę inwalidy wojennego w 1990 r.
Obecnie mieszka z żoną w Nidzie, którą poznał w 1937 r. podczas nabożeństwa różańcowego w kościele. Mają sześcioro dzieci: Genowefa (1939), Leokadia (1941), Zdzisław (1943), Teresa (1948), Tadeusz (1951), Stanisław (1955), które pokończyły szkoły po¬wszechne i pozakładały rodziny. Dwóch synów w szkołach zasadni¬czych zdobyło zawód ślusarza. Mają 15 wnucząt i 19 prawnucząt.
Odznaczenia: Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1945), Odznaka Grunwaldzka (1947), Medal za Odrę, Nysę i Bałtyk (1960), Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” (1960), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1981), odznaka honorowa „Za zasługi dla Miasta Gdańska” (1984), Medal „Za długoletnie pożycie małżeńskie” (1988), Srebrny Krzyż Orderu VM (1989), Medal „Za zasługi dla Kielecczyzny” (1989), Odznaka Weterana Walk o Niepodległość (1995), Medal 1000-lecia Miasta Gdańska (1997), Odznaka Hono¬rowa Związku Kombatantów RP i BWP (1997).

Skwira Stanisław — strzelec
Urodzony 4 kwietnia 1915 r. w Wyborowie powiat Kozienice, województwo kieleckie. Syn Franciszka i Michaliny z domu Ignaciak. Ukończył cztery oddziały szkoły powszechnej. W latach 1938-1939 odbywał czynną służbę wojskową w 77. Pułku Piechoty w Lidzie. Na Westerplatte przybył 7 sierpnia 1939. Brał udział w obronie placówki jako celowniczy w wartowni nr 1. Po kapitulacji wzięty do niewoli przebywał w Stalagu I A, do 1943 r. Następnie odtransportowany karnie do lagru Hinzet, położonego niedaleko Luksemburga. Do wyzwolenia pracował przy wyrębie lasu. W styczniu 1945 r., kiedy następowało natarcie od zachodu armii amerykańskiej, został wchłonięty w chaotyczną ewakuację obozu, podczas której przebrany w cywilne ubrania ukrył się w gospodarstwie samotnej Niemki. W zamian za jedzenie aż do października wykonywał prace rolne. Po wkroczeniu Amerykanów zaciągnął się ochotniczo do służby wartowniczej, po rozwiązaniu której w 1951 r. podjął pracę jako murarz w firmie budowlanej Erlesce Rukingen. Pracował do momentu przejścia na emeryturę, do 1982. Nominację na stopień ppor. w stanie spoczynku otrzymał w 1990 r.
Ożenił się w 1949 r. z Niemką, której ojciec zginął na froncie wschodnim, a którą wychowywali dziadkowie, należący do NSDAP. Oboje byli przeciwni temu związkowi i dlatego pozbawili wnuczkę schedy po nich. Z tego związku przyszły na świat dzieci: Krystyna (1949), Henryk (1950), Władysław (1953), Zykryt (1953), Dagmar (1955). Wszystkie pokończyły szkoły podstawowe i zdobyły zawody. Wnuki: Andżela jest lekarzem-dentystą, Rachel i Kefin – są uczniami szkoły średniej. Skwira jest rozwiedziony – mieszka z córką Dagmar i wnuczką Rachel w Neuberg. We wsi tej po drugiej stronie ulicy ma sąsiada Niemca, byłego członka załogi „S-H”. Zyją w zgodzie i przyjaźni, często sobie nawzajem pomagając.
Odznaczenia: Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939 (1984), Srebrny Krzyż Orderu VM (1989), Medal 1000-lecia Miasta Gdańska (1997), Odznaka Honorowa Związku Kombatantów RP i BWP(1997).

Słaby Mieczysław (1905-1948) — kapitan
Urodzony 9 grudnia 1905 r. w Przemyślu. Ojciec Józef był pracownikiem kolejowym, matka Agnieszka z domu Rebizant prowadziła gospodarstwo domowe. W rodzinie czworo dzieci. Wilhelm ukończył studia wyższe i uczył w gimnazjum w Toruniu, a następnie we Lwowie. Waleria została nauczycielką, Franciszek był zawodowym podoficerem Wojska Polskiego. Mieczysław po ukończeniu szkoły powszechnej kontynuował edukację w II Gimnazjum im. Kazimierza Morawskiego w Przemyślu. Po Otrzymaniu świadectwa dojrzałości w 1925 r. ozpoczął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu a Kazimierza we Lwowie.
Dyplom lekarza otrzymał 31 października 1933 r. Jako początkujący adept sztuki lekarskiej najpierw grywał obowiązujący staż roczny w Szpitalu Powszechnym rzemyślu, a następnie, jako oficer rezerwy roczny staż w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. W 1935 r. został powołany do wojska na stanowisko młodszego lekarza 38. Pułku Piechoty w Przemyślu, a w rok później otrzymał przeniesienie do 5. Pułku Piechoty Strzelców Konnych w Dębicy, gdzie otrzymał awans do stopnia kapitana.
W czerwcu 1939 r. został odkomenderowany do II Batalionu Morskiego w Gdyni-Redlowie, skąd 4 sierpnia 1939 r. przybył na Westerplatte’. Mianowany szefem garnizonowej służby zdrowia, przystąpił do szkolenia i organizowania służby sanitarnej, zakładając prowizoryczną izbę szpitalną. W toku codziennych zajęć żołnier-skich zapoznał się z terenem półwyspu, systemem obrony i alarmo-wania, uczestniczył w ćwiczeniach. W czasie obrony Westerplatte udzielał pomocy rannym. Po kapitulacji wraz z innymi oficerami został ulokowany w Hotelu Centralnym, obok dworca kolejowego w Gdańsku. Po przesłuchaniach, 10 września przewieziony samochodem jednostki pancernej do obozu jenieckiego Stalag I A, w miejscowości Klein Dexen, pod Królewcem. Nie zaprzestał swej działalności lekarskiej i humanitarnej. Będąc członkiem obozowej komisji lekarskiej, ratował życie wielu polskim żołnierzom – jeńcom oraz cywilom wywiezionym na roboty. Wielu z nich zawdzięcza kpt. Słabemu wolność, gdyż dzięki niemu udało im się wydostać z niewoli i wrócić do rodzin. W obozie jenieckim zachorował poważnie na chorobę wrzodową żołądka. Początkowo leczył się sam, a później został odesłany do szpitala w Królewcu. W niewoli przebywał do zakończenia wojny.
Pod koniec maja 1945 r. powrócił do rodzinnego Przemyśla. W październiku zgłosił się do służby czynnej w Ludowym Wojsku Polskim, a w miesiąc później otrzymał nominację na starszego leka-rza VIII Oddziału Wojsk Ochrony Pogranicza w Przemyślu. W lecie 1946 r. mianowany szefem służby zdrowia w tej jednostce i awansowany do rangi majora. Dodatkowo pracował społecznie w cywilnej służbie zdrowia: w Ubezpieczalni, w Szpitalu Miejskim, a także w szkolnictwie. 1 listopada 1947 r. został podstępnie aresztowany pod zarzutem rzekomego naruszenia tajemnicy wojskowej i osadzony w areszcie śledczym, mieszczącym się w dawnej willi Frenkla przy ulicy Dworskiego. Rozpoczęły się brutalne i wyczerpujące przesłuchania. Po kilku tygodniach potajemie wywieziony do Krakowa. Przed godziną odjazdu pociągu przemyski dworzec zamknięto dla osób cywilnych. Pod silną eskortą, ubrany w zakapturzoną szczelnie pelerynę, z pozostawionymi na oczy jedynie otworami został wprowadzony do specjalnie wydzielonego wagonu. Po dwóch tygodniach siostra otrzymała anonimową wiadomość: „Dr Słaby jest w Krakowie, przy ul. Lubicz. Informacja”. Kiedy udała się pod wskazany adres, oświadczono jej: „Takiego tu nie ma”.
W areszcie śledczym przebywał przez kilka miesięcy. Trudne warunki oraz ciężkie przejścia podczas przesłuchań spowodowały zaostrzenie zadawnionej choroby wrzodowej żołądka. Kilka dni przed śmiercią w stanie skrajnego wyczerpania przewieziono go do Szpitala Wojskowego. Nie pomogły transfuzje krwi, nastąpił wewnętrzny krwotok, po którym 15 marca 1948 r. nastąpiła śmierć. Zmarł przed zakończeniem śledztwa. Ordynator oddziału wewnętrznego w rozmowie z siostrą Walerią stwierdził': „W chwili przyjęcia do szpitala brat pani był tak wykrwawiony i sponiewierany, że już nic mu pomóc nie byłem w stanie”. Przez okres dwóch tygodni śmierć jego była skrzętnie ukrywana. Pochowany został w bezimiennej mogile na Cmentarzu Wojskowym w Krakowie, przy ulicy Prandoty. Grób udało się zidentyfikować tylko dzięki temu, że jedna z pielęgniarek umieściła na mogile własnoręcznie wykonany drewniany krzyżyk z wypalonym jego imieniem, nazwiskiem i datą śmierci.
1 września 1988 r. 46. westerplatczyków przybyłych do Gdańska na rocznicowe spotkanie wystosowało apel opublikowany na łamach prasy: „Pragniemy uczcić pamięć naszego lekarza poprzez gorącą prośbę kierowaną do młodzieży szkolnej, by chociaż jedna ze szkół Wybrzeża przyjęła na swego Patrona Człowieka, dzięki któremu niejeden z nas dzisiaj jeszcze żyje…”.
49 grudnia 1989 r. w Zespole Szkół Medycznych w Gdańsku z udziałem licznej grupy westerplatczyków odbyła się uroczystość związana z nadaniem Szkole im. mjra Mieczysława Słabego.
Odznaczenia: pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).

Siowiaczek Jan Marian (1914-1985) – starszy strzelec
Urodzony 13 marca 1914 r. w Czeskim Cieszynie. Syn Jana i Marii z domu Szkandera. W 1937 r. jako eksternista złożył egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum Humanistycznym w Chorzowie. Należał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej i utrzymywał kontakty z członkami rozwiązanej w 1938 r. Komunistycznej Partii Polskiej. Po uzyskaniu polskiego obywatelstwa zamieszkał w Katowicach.
W połowie marca 1938 r. został powołany do odbycia czynnej służby w II Morskim Batalionie Strzelców w Gdyni. Od października do grudnia 1938 r. w wybranym składzie tego batalionu brał udział w zajęciu Zaolzia. Po powrocie mianowany starszym strzelcem. Po przejściu przeszkolenia w obsłudze działka ppanc. i ochotników piechoty, 8 czerwca 1938 r. został przeniesiony na Westerplatte’. Brał udział w obronie jako ładowniczy i celowniczy działka ppanc.  Po kapitulacji skierowany do Stalagu I A.
Zwolniony z niewoli w listopadzie 1939 r. powrócił do Katowic i w grudniu zawarł związek małżeński z Emilią. Podczas okupacji pracował jako górnik-ładowacz, a następnie wrębiarz w kopalni „Wujek”. Działał w nielegalnej organizacji „Czerwona po¬moc”, zajmującej się dożywianiem jeńców radzieckich, robotników dołowych kopalni.
Po wojnie do 1950 r. był kierownikiem działu administracyjnego w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego. W latach 1949-1951 odbył 7- i 8-tygodniowe ćwiczenia rezerwy w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Katowicach i awansował na kaprala podchorążego. Do 1954 r. pracował w zaopatrzeniu w elektromontażu w Jaworznie II. Od 1954 do 1965 r. – jako główny specjalista planowania w Bytomskich Zakładach Naprawczych Przemysłu Węglowego w Bytomiu. Od marca 1965 r. do momentu przejścia na emeryturę w roku 1977 – jako statystyk-planista w Zakładach Produkcji Części Zamiennych Maszyn Budowlanych w Katowicach-Ochojcu. Od 1945 r. był członkiem PPR a następnie PZPR. Brał udział w referendum w komisjach okręgowych i wyborach do Sejmu i rad narodowych.
Zmarł 2 marca 1985 r.
Wdowa Emilia jest pensjonariuszką domu opieki społecznej dla dorosłych w Katowicach. Syn Marek (1955) zmarł w 1987 r. w Dortmundzie na terenie Niemiec. Synowa wraz z wnukiem mieszkają w Katowicach.
Odznaczenia: Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Odznaka Związ
ków Zawodowych Pracowników Przemysłu Budowlanego Zarządu Głównego (1974), Krzyż Walecznych (1974), pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).

Sobol Władysław (1904-1963) – plutonowy zawodowy
Urodzony 8 sierpnia 1904 r. w miejscowości Kudrak w powiecie Skuty. Syn Antoniego i matki z Sienkiewiczów.
Służył w 77. Pułku Piechoty w 5. kompanii ckm w Lidzie. Na Westerplatte przybył 30 lipca 1939 r.”. Brał udział w obronie placówki „Przystań”. Po kapitulacji wzięty do niewoli niemieckiej do Stalagu I A (nr jeńca 2226). 1 lipca 1940 r. przekazany do Stalagu VI B2.
W materiałach archiwalnych w zbiorach Michała Gawlickiego, znajdujących się w Bibliotece PAN w Gdańsku, przy nazwisku Sobol figuruje dopisek: „Zmarł w Australii w 1963r.

Soja Franciszek (1915-1969) – legionista
Urodzony 15 lipca 1915 r. w Pińczowie, województwo kieleckie. Syn Marcina i Ludwiki z Rajkowskich. Ukończył szkołę powszechną.
W latach 1938-1939 odbywał czynną służbę wojskową w 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach, skąd na Westerplatte przybył 5 kwietnia 1939r. Brał udział w obronie placówki jako pionier. Po kapitulacji wzięty do niewoli i osadzony w Stalagu I A (nr jeńca 2470).
3 maja 1940 r. przerzucony do Stalagu VI P. Jego syn – też Franciszek, zamieszkały w Kanadzie, nadesłał w kserokopii „pismo-opinię”, datowane na 28 marca 1950 r., następującej treści: „…Pan Franciszek Soja z polskiego obozu w Solingen był od 25 lutego 1948 – 27 marca 1950 r. zatrudniony jako odlewnik. Wykonywana przez niego praca była w pełni zadowalająca. On był chętny i znał dobrze swoje fachowe rzemiosło…”. Pismo wystawiła firma Odlewni Żelaza i Żeliwa w Solingen, podpisane przez Karla Bremsheya.
Zmarł 18 sierpnia 1969 r. w Winnipeg, Manitoba, w Kanadzie.

Spiżarny Józef (1916-1988) – strzelec
Urodzony 5 lutego 1916 r. w Kleczkowie, powiat Ostrołęka w rodzinie rolniczej Stanisława i Zofii. Ukończył pięć oddziałów szkoły powszechnej. Przed powołaniem do wojska zajmował się łowieniem ryb.
W latach 1938-1939 odbywał czynną służbę wojskową w 14. Dywizjonie Artylerii Konnej w Białymstoku. Na Westerplatte przybył 30 lipca 1939r.                W czasie obrony obsługiwał działo, a po jego rozbiciu do końca walki był na placówce „Łazienki” – odcinek nad otwartą Zatoką Gdańską. W niewoli przebywał w Stalagu I A. Za usiłowanie ucieczki w lipcu 1940 r. ulokowany w obozie karnym 1 B w Hohenstein (Olsztynek). Po okresie kończącym odbywanie kary, jako pracownik cywilny trafił nad jezioro Derden, gdzie w trudnych warunkach przyswajał umiejętności rzemiosła rybackiego. Jesienią 1944 r. za ponowną ucieczkę trafił na 6 tygodni do obozu karnego w Dziadowie. Z tego obozu ponownie wrócił do gospodarza „od ryb”, nad jezioro Derden.
2 lutego 1945 r. po wkroczeniu Armii Czerwonej powrócił w rodzinne strony. Po zniszczeniach wojennych w domu z każdego kąta wyzierała bieda. Wszystko dookoła było wypalone, a na kawałku ziemi gospodarzył brat. Wyjechał do Białegostoku.
Ożenił się z dziewczyną poznaną w niewoli. Wrócił w to miejsce, w którym łowił w niewoli ryby.
Teraz to był już polski Biskupiec. Znalazł pracę w spółdzielni rybackiej i zamieszkał z rodziną nad brzegiem jeziora w Śniadowie. Przez trzynaście lat pracował jako brygadzista w tak zwanej rybaczówce państwowej. W 1958 r. kupił na własność solidny poniemiecki dom.
Miał sześć córek; Barbara Bronikowska mieszka w Mrągowie, Grażyna Borowska w 1978 r. na stałe wyjechała do USA, najmłodsza Beata Sidoruk gospodarzy na ojcowiźnie w Śniadowie.
Zmarł 14 listopada 1988 r.
Odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), odznaka „Za zasługi dla Miasta Gdańska” (1984), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1982), pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).

Spławski Edmund – urzędnik cywilny
Urodzony 27 października 1910 r. w miejscowości Nowe Choiny, w Łódzkiem. Ukończył siedem klas szkoły powszechnej i szkołę zawodową dla metalowców. Egzamin na czeladnika tokarsko-metalowego zdał w 1930 r. i rozpoczął praktykę w firmie „John” w Łodzi.
W latach 1930-1931 odbywał czynną służbę wojskową w Batalionie Silnikowym w Modlinie w stopniu kpr. rezerwy. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej i przeszkoleniu praktycznym z zakresu obsługi silników spalinowych w 1933 r. został skierowany na Westerplatte do obsługi generatora spalinowego przeznaczonego do przetaczania wagonów kolejowych oraz zestawiania składów pociągu z materiałami dostarczanymi na Westerplatte drogą morską zza granicy, jak również kolejową z głębi kraju za granicę.
W 1935 r. został zwolniony do rezerwy z propozycją pozostania na Westerplatte jako pracownik cywilny. 6 maja 1935 r. złożył w Toruniu egzamin na stanowisko III kategorii w państwowej służbie administracyjnej w dziale służby kancelaryjno-administracyjnej. 29 września 1938 r. został powołany na 4-tygodniowe ćwiczenia woj-skowe do Baonu Silnikowego w Modlinie. 30 grudnia 1938 r. zawarł związek małżeński z Aleksandrą Jankowską, z którą zamieszkał w Orłowie. 1 kwietnia 1939 r. był awansowany na pracownika kontraktowego jako kancelista.
W czasie obrony walczył na placówce „Elektrownia”, a następnie przy „Torze kolejowym” w rejonie zbombardowanej wartowni nr 5. Po kapitulacji wzięty do niewoli do Prus Wschodnich. Pracował w majątku Pletton w polu, skąd trafił do szpitala obozowego i został zwolniony jako nieuleczalnie chory do domu. Powrócił w 1942 r. do Białegostoku i rozpoczął pracę w jednej z fabryk jako robotnik. Pierwszą pracę po wyzwoleniu otrzymał w magistracie białostockim. Po roku przeniósł się do Polskiej Spółki Obuwia „Bata”, by po trzech latach zostać kierownikiem magazynu w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Handlu Obuwniczego. Od 1961 r. w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Wydziale Handlu zajmował stanowisko starszego inspektora. Pełnił ważne funkcje społeczne jako przewodniczący Rady Zakładowej w PHO i jako mąż zaufania w Wydziale Handlu Prezydium WRN w Białymstoku. Na emeryturę odszedł w 1971 r. Rentę inwalidy wojennego, nominację na stopień ppor. w stanie spoczynku i umundurowanie wojskowe otrzymał w 1989r.
Jest wdowcem, ma dwóch synów po wyższych technicznych stu-diach. Żonaci, pięcioro wnucząt – najstarszy studiuje, najmłodszy jest uczniem szkoły podstawowej.
Odznaczenia: Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski (1974), odznaka honorowa Zasłużony Białostoc-czyźnie, Zasłużony Pracownik Handlu, Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1982), odznaka „Za zasługi dla Miasta Gdańska (1984), Srebrny Krzyż Orderu VM (1989), Medal 1000-lecia Miasta Gdańska (1997).

Stecewicz Bronisław (1916-1987) – strzelec
Urodzony 16 sierpnia 1916 r. na kolonii Obuchy, powiat Brasław, województwo wileńskie. Syn Ignacego i Antoniny. Miał dwoje ro-dzeństwa. Ukończył pięć oddziałów szkoły powszechnej. Przed powołaniem do wojska pracował w gospodarstwie rodziców.        21 marca 1939 r. wcielony do wojska do 85. Pułku Piechoty w Nowej Wilejce. Na Westerplatte przybył 7 sierpnia 1939 n’. W czasie obrony był celowniczym w wartowni nr 1. W niewoli przebywał w obozie jenieckim Stalag I A. Po wyzwoleniu od marca 1945 r. przez kilka lat przebywał u brata w Łodzi. W 1948 r. zamieszkał w Łobzie. Pracował w Centrali Dostaw Drzewnych, następnie w Państwowych Zakładach Zbożowych. W latach 1964-1977 zatrudniony był w melio¬racji. Po przejściu na emeryturę w 1983 r. był dozorcą w Spółdzielni Transportu Wiejskiego w Łobzie. Mieszkał samotnie. Miał żonę, córkę i dwóch synów. Wiadomość o tym, że mieszkał w Łobzie dotarła do Gdańska dopiero w połowie lat 80.
Zmarł 15 marca 1987 r.
Odznaczenia: pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).

Sternak Marian (1916-1993) – legionista
Urodzony 26 stycznia 1916 r. w Gorlatowicach w powiecie piń¬czowskim. Syn Marcina i Józefy z domu Wrona. Rodzice gospodarzyli na 6-hektarowym kawałku ziemi. Ukończył trzy oddziały szkoły powszechnej. Jako dziecko musiał już zarabiać na życie pracując w pobliskiej kopalni gipsu. W wieku dwudziestu dwóch lat powołany został do odbycia służby wojskowej do 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. Jako wyszkolony saper (pionier) przybył na Westerplatte 17 marca 1939 r. i brał udział w obronie, obsługując centrale telefoniczną. Ranny. Po kapitulacji wzięty do niewoli do Stalagu I A. W czerwcu 1940 r. podczas próby ucieczki został złapany i osadzony w karcerze. Po odsiedzeniu sześciotygodniowej kary trafił do bauera w okolicy Pilawy. Po wkroczeniu wojsk radzieckich w kwietniu 1945 r. powrócił w rodzinne strony. Obrał za miejsce zamieszkania miejscowość Bludowo. Zajął niewielki opustoszały dom. Z reformy rolnej otrzymał kawałek ziemi. Ożenił się z dziewczyną poznaną w niewoli Kazimierą, z którą mial sześć córek. W 1976 r. zdał gospodarstwo w zamian za rentę rolniczą. Otrzymał również rentę inwalidy wojennego. Nominowany na sto¬pień ppor. w stanie spoczynku w 1990 r.
Zmarł 11 sierpnia 1993 r. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Młynarach.
Wdowa Kazimiera mieszka w Młynarach. Córki: Alina, Danuta, Zofia, Krystyna, Pola i Teresa ukończyły szkoły, zdobyły zawody i powychodziły za mąż. 15 wnuków i                                   5 prawnuków uczy się w szkołach wyższych, średnich i podstawowych.
Odznaczenia: Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1945), odznaka „Zasłużony dla Warmii i Mazur” (1964), Krzyż Walecznych (1968), Srebrny Krzyż Zasługi (1969), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1982), Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984), odznaka hono¬rowa „Za zasługi dla Miasta Gdańska” (1984), Srebrny Krzyż Orde¬ru VM (1989).

Stopiński Władysław — kapral
Urodzony 15 lutego 1915 r. w Wielkiej Wsi, powiat Kielce, w rodzinie robotniczej. Syn Floriana i Stanisławy. Po ukończeniu czte-rech oddziałów szkoły powszechnej terminował u stolarza.
W latach 1938-1939 odbywał czynną służbę wojskową w 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach, skąd 17 marca 1939 r. przybył na Westerplatte’ w stopniu starszego legionisty. Dnia 1 lipca awansowany do stopnia kaprala’. W czasie obrony walczył na placówce „Prom”, a po jej zniszczeniu w rezerwie koszar jako karabinowy.
W niewoli jenieckiej przebywał w Stalagu VI J – Krefeld. Pracował do 20 kwietnia 1945 r. w miejscowości Noisiel, w fabryce maszyn rolniczych „Harwester”. Po wkroczeniu Amerykanów powrócił do kraju. Pierwszą pracę po wojnie podjął na PKP, w służbie ochrony kolei w Skarżysku. Awansował na komendanta tej ochrony. Potem był nastawniczym, kierownikiem pociągów towarowych, wreszcie majstrem w warsztatach wagonowych. Działał w organizacjach społecznych i politycznych, pełniąc takie funkcje, jak: komendanta Ochotniczej Straży Pożarnej w Lipowym Polu, drugiego sekretarza egzekutywy PZPR w Skarżysku-Kamiennej PKP, jak również w organizacji kombatanckiej ZBoWiD. Na emeryturę odszedł w wieku sześćdziesięciu lat. Rentę inwalidy wojennego oraz nominację na stopień ppor. w stanie spoczynku otrzymał w 1990 r. Wraz z rodziną mieszka w Lipowym Polu.
Odznaczenia: Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” (1960), Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939″ (1982), odznaka honorowa „Za zasługi dla Miasta Gdańska” ( 1984), Srebr-ny Krzyż Orderu VM (1989), Medal 1000-lecia Miasta Gdańska (1997).

Stradomski Jan (1909-1970) – kapral zawodowy
Urodzony 24 października 1909 r. w Nakle, powiat Włoszczowa w Kieleckiem. Syn Ludwika i Stanisławy z Walczaków. Ukończył cztery klasy gimnazjum.
Służył w wojsku w 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach od 1931 r. Na Westerplatte przybył 17 marca 1939 r. w stopniu kaprala. W czasie obrony na stanowisku zastępcy dowódcy placówki „Przystań”. Do 5 maja 1944 r. jako jeniec wojenny (numer 1509) przebywał w Stalagu I A (Stablack) i I B. Po wojnie w 1947 r. przyjechał do Kazimierzy Wielkiej i rozpoczął pracę w Cukrowni „Łubna”. 18 czerwca 1966 r. zawarł związek małżeński z Zofią Malara. Małżeństwo było bezdzietne.
Zmarł 27 stycznia 1970 r. w Busku Zdroju (akt zgonu nr 53/1970). Pochowany na cmentarzu parafialnym w Kazimierzy Wielkiej. Na pomniku umieszczono napis, iż był obrońcą Westerplatte.
Odznaczenia: Krzyż Walecznych (1960), Odznaka Grunwaldzka (1960), pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).

Sucharski Henryk (1898-1946) – mjr, komendant WST
Urodził się 12 listopada 1898 r. we wsi Gręboszów w województwie tarnowskim jako czwarte dziecko w ubogiej, wielodzietnej rodzinie wiejskiego szewca Stanisława i Agnieszki z domu Bojko. Naukę rozpoczął w wieku 6 lat w tutejszej dwuklasowej szkółce ludowej. W 1908-1909 uczęszczał do czteroklasowej szkoły w Otfinowie nad Dunajcem. W latach 1909-1917 był uczniem II Cesarsko-Królewskiego Gimnazjum w Tarnowie.
Służbę wojskową w armii austriackiej rozpoczął 13 II 1917 r. w Baonie Zapasowym 32,Pulku Strzelców w Bochni (Landwehr Inf. Regiment Nr 32). 17 XI t.r. zdał już jako wojskowy – zgodnie z rozporządzeniem Cesarsko-Królewskiej Rady Krajowej z 1914 r. – tzw. maturę wojenną. Od 22 XI 1917 do 24 II 1918 r. odbywał w Opatowie kurs dla oficerów rezerwy. Jako kadet-aspirant odjechał 21 V 1918 r. z 42. Kompanią Marszową na front włoski, gdzie został wcielony do 9. Kompanii 32. Pułku Strzelców. Tam nabawił się malarii i od 15 X do 4 XI 1918 r., przebywał w szpitalu polowym nr 407 w San’stino, a następnie w szpitalu garnizonowym w Cilli (Celje) w Styrii. Po powrocie do kraju został powołany 7 lutego 1919 r. do WP w 16. Pułku Piechoty w Tarnowie. 17 III t.r. odesłany w ramach uzupełnienia pułku na front czeski do Cieszyna. W czerwcu t.r. otrzymał stopień kaprala. Pod koniec października 1919 r. znalazł się na froncie litewsko-bia-łoruskim, gdzie 3 XI t.r. został pchor. 14 I 1920 r. otrzymał nomina¬cję na ppor. i jako ochotnik przydział do Baonu Szturmowego 6. Dy¬wizji Piechoty jako dowódca kompanii. Za osobistą odwagę w obliczu wroga i wykazanie inicjatywy w dowodzeniu w bitwie pod Polnicą-Bogdanówką (30 VIII 1920) przedstawiony został do odznaczenia Krzyżem Virtuti Militari V klasy, aktu dekoracji dokonano jed¬nak dopiero w 1922 r. W tym czasie otrzymał również Krzyż Walecznych. W listopadzie 1921r., służąc nadal w 20. Pułku Piechoty w Krakowie, złożył prośbę o przyjęcie do zawodowej służby wojskowej. Stopień porucznika otrzymał dekretem Naczelnika Państwa 3 V 1922 r. ze starszeństwem 1 VI 1919 r. Przeszedł kolejne kursy specjalistyczne: w Wojskowej Szkole Gazowej w Warszawie, w Szkole Podchorążych w Warszawie, w centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu, w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Biedrusku i Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Uprawiał sport narciarstwo i jazdę konną. Nabierał dużego doświadczenia w zakresie służby liniowej, garnizonowej i prac mobilizacyjnych. 19 III 1928 r. otrzymał awans na kpt. i został przeniesiony do Kadry Oficerów Piechoty. Równocześnie oddelegowano go jako instruktora do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. 4 X 1930 r. przeniesiony został na własną prośbę do 35. Pułku Piechoty w Brześciu nad Bugiem. W 1936 r. ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie następujące kursy dla kpt. (rotmistrzów): techniczno-strzelecki i unifikacyjno-doskonalący oraz dla dowódców batalionów. 19 III 1938 r. awansowany do stopnia mjra.
Zgodnie z zarządzeniem szefa Biura Personalnego Min. Spraw Wojskowych z 4 XI 1938 r. przeniesiony został z dniem 3 XII t.r. na stanowisko komendanta Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Okres pozostały do wybuchu wojny wykorzystał przede wszystkim na polepszenie warunków obrony, powiększając liczbę załogi i rozbudowując dodatkowe stanowiska polowe oraz przeszkody w terenie. Stopniowo udoskonalał system łączności i alarmowy, podnosił stan pogotowia bojowego na wypadek niespodziewanego ataku. Dbał też o to, by podlegli mu żołnierze nie dali się zwieść hitlerowskiej propagandzie odwetu i nienawiści. Od pierwszego dnia walki aż do chwili złożenia broni był dowódcą obrony Westerplatte.
Po wywieszeniu białej flagi osobiście udał się do Niemców, aby omówić warunki kapitulacji. Wraz z innymi oficerami (z wyjątkiem rannego por. Pająka) został odwieziony z Westerplatte do Hotelu Centralnego w Gdańsku, gdzie przebywał do 9 IX 1939 r. Tego dnia odstawiono go na Biskupią Górkę w Gdańsku, a potem do Elbląga. 10 IX przewieziony został do obozu w Stablack (Stablawki), w którym spisywano ewidencję, rewidywano bagaż i prowadzono dalsze przesłuchania. 12 IX dołączyła reszta załogi Westerplatte. 5 X znalazł się w obozie Reisenburg (Prabuty), gdzie władze obozowe odebrały mu szablę, choć po kapitulacji gen. E G. Eberhardt pozwolił mu ją za trzymać w dowód uznania. 26 X oddzielony został od reszty westerplatczyków i przeniesiony do Oflagu IV A w Hohensteinie w Saksonii. 5 XI mial odczyt o Westerplatte w twierdzy Hohenstein. W obozie tym spędził pierwszą Wigilię w niewoli. Tam też, tak jak i pozostali jeńcy wojenni, otrzymał nr ewidencyjny (2105) i metalową, dwuczęściową plakietkę z wybitną nazwą obozu i numerem rejestracyjnym. Od 25 VI 1940 r. był w Oflagu II B w Arnswalde (Choszczno). 15 V 1942 r. odtransportowany do oflagu II D w Grossborn (Borne-Sulinowo), przebywał tam do stycznia 1945 r. 15 III t.r., pod¬czas marszu na zachód, uległ wypadkowi, łamiąc obojczyk. Trafił do obozowego szpitala niedaleko Schwerina. Po wyzwoleniu otrzymał 28 V 1945 r. legitymację wystawioną przez Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie z adnotacją, że przebywał w Oflagu X C w Lubece. W lipcu 1945 r. przedostał się do dowództwa II Korpusu Polskiego we Włoszech. 25 I 1946 r. przyjęty został do czynnej służby wojskowej przydziałem na dowódcę 6. Baonu Strzelców Karpackich. Od 19 VIII t.r. przebywał w wojskowym szpitalu angielskim (British Gene¬al Hospital nr 92) w Neapolu.
Zmarł 30 sierpnia 1946 r. o godz. 9 rano na zapalenie otrzewnej po perforacji jelita grubego. 1 września pochowany został na Pol-skim Cmentarzu Wojskowym w Casamassima (działka D, rząd 5, nr grobu 13) w prowincji Bani we Włoszech. 21 sierpnia 1971 r. zwłoki
mjra Sucharskiego ekshumowano i urnę złożono w siedzibie Amba-sady Polskiej w Rzymie. 27 sierpnia samolotem „Lotu” przewieziono ją do Warszawy, skąd samolotem wojskowym do Gdańska, gdzie 31 t.m. została wystawiona na widok publiczny w Dworze Artusa. 1 września 1971 r. urnę z prochami udekorowano Krzyżem Koman-dorskim Orderu Virtuti Militari i złożono na Westerplatte’
W Gręboszowie, województwo tarnowskie, mieszka z rodziną najmłodsza siostra H. S.  Anna Bugajska. 4 września 1994 r. odbyła się tam uroczystość odsłonięcia i poświęcenia Popiersia Majora Henryka Sucharskiego, w której wzięli udział podkomendni Dowódcy WST.

Sudnik Piotr (1916 — ?) — strzelec (los nieznany)
Urodzony 29 czerwca 1916 r. w Szewieliszkach, powiat Brasław na Wileńszczyźnie. Syn Tadeusza i matki z domu Kondzisz. W dniu 8 czerwca 1939 r. zameldował się w WST na Westerplatte. 7 września 1939 r. wzięty do niewoli niemieckiej do Stalagu I A (nr jeńca2175).
Stan z dnia 19 czerwca 1940 r.
Mimo wielokrotnych apeli w środkach masowego przekazu o zgłaszanie się zagubionych obrońców, dotąd nie udało się wyjaśnić losu tego żołnierza.

Swirkowicz Antoni — strzelec (los nieznany)
Przybył na Westerplatte 7 sierpnia 1939 r. z pułków stacjonujących na Wileńszczyźnie, w grupie żołnierzy stanowiących sierpniowe wzmocnienie załogi WSIE. W Biurze Informacji i Poszukiwań PCK w Warszawie brak adnotacji o jego pobycie w niewoli jenieckiej. Kilkakrotne apele w środkach masowego przekazu nie dały rezultatu. Mimo usilnych starań, jak do tej pory losy jego pozostają nieznane.

Szamlewski Edmund (1917-1982) — kapral zawodowy
Urodzony 3 lutego 1917 r. w miejscowości Pięciomorgi, powiat Świecie, w Bydgoskiem, w rodzinie robotniczej Władysława i Marii z domu Schmidt. Od siódmego roku życia uczęszczał do prywatnej czteroletniej szkoły powszechnej.
W latach 1931-1934 uczył się w Szkole Podoficerskiej Piechoty dla Małoletnich nr 2 w Śremie. Po jej ukończeniu skierowany do służby zawodowej w 5. Pułku Piechoty Legionów w Wilnie, gdzie poznał swą przyszłą żonę Karolinę. Służbę na Westerplatte pełnił od 20 września 1938 r. w stopniu kaprala zawodowego. W czasie obrony był dowódcą placówki „Wał” przy bramie kolejowej. Był kontuzjowany. Po kapitulacji wywieziony do obozu jenieckiego w Dulken w Nadrenii. 18 grudnia 1941 r. z III grupą narodowości niemieckiej pracował w kolejnictwie jako robotnik torowy w pociągu roboczym (Bauzug) w Grudziądzu. Ożenił się w maju 1942 r. Dnia 15 września 1944 r. został wcielony do armii niemieckiej i skierowany na front wschodni.
7 maja 1945 r. wzięty do niewoli rosyjskiej. 22 czerwca 1945 r. w okolicach Rygi zwolniony do domu. Po zrehabilitowaniu zatrudniony był w kolejnictwie w charakterze zwrotniczego. Od stycznia 1946 do 1968 r. był dyżurnym ruchu. Od 1969 r. ze względu na zły stan zdrowia przeniesiony do biura technicznego. Na emeryturę odszedł 1 marca 1977 r. Od 1956 r. był członkiem PZPR, a od 1970 r. I sekretarzem POP do momentu przejścia na emeryturę w marcu 1977 r.
Miał pięciu synów: Zdzisława (1939), Henryka (1945), Janusza (1947), Władysława (1945) i Benedykta (1957) oraz córkę Marię (1948); 13 wnucząt i 12 prawnucząt.
Zmarł 1 sierpnia 1992 r. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Rawie przy ul. Ostródzkiej.
Odznaczenia: Medal za Odrę, Nysę i Bałtyk (1957), Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1959), Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Walecznych (1961), Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski (1974), pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).    

Szapiel Antoni (1915-1957) — strzelec
Urodzony 31 stycznia 1915 r. we wsi Żaki, gmina Zyntupy, powiat Święciany. Syn Piotra i Anieli z Litwinowiczów. W latach 1922-1929 uczęszczał do szkoły powszechnej, po ukończeniu której wychodził do pracy dniówkowej na roli w majątku Zyntupy.
Od jesieni 1937 r. służył w 2. Morskim Batalionie Strzelców w Gdyni-Redłowie. Na Westerplatte przybył 8 czerwca 1939 r.1. B rai udział w obronie placówki „Przystań”. W niewoli niemieckiej w Stalagu I A prze¬bywał do maja 1945 r., do wkroczenia Armii Czerwonej.
Od czerwca 1945 r. pracował w Suwałkach u gospodarza na roli. Od 15 maja do 30 października 1946 r. w Inspektoracie Szkolnym w Lidzbarku Warmińskim był woźnym. Od maja 1947 do maja 1948 r. pracował w charakterze maszynisty w Związku Osadników Wojskowych. W latach 1949-1950 był karbowym w Gospodarstwie Rolnym Państwowego Domu Dziecka. W Miejskim Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym w Lidzbarku Warmińskim pracował w dziale kadr i szkolenia do 1953 r. Po ukończeniu kursu specjalistycznego do 1956 r. pracował jako planista. Z powodu złego stanu zdrowia 7 listopada 1956 r. przeszedł na rentę chorobową.
Związek małżeński zawarł 26 grudnia 1953 r. Miał dwóch synów: Edward (1954) ukończył Technikum Medyczne w Mrągowie, Wiesław (1956) – ukończył Średnie Zawodowe Studium Stolarskie; wnuki: Ania (1980), Agnieszka (1984), Przemek (1987), Beata (1989).
Zmarł nagle 22 kwietnia 1957 r.

Szewczuk Edward (1892-1964) — chorąży    
Urodzony 18 lutego 1892 r. w Podkórce, powiat Złoczów, w Małopolsce. Syn Teodora i Eugenii z domu Herman.
W latach 1913-1918 służył w armii austriackiej w pułku kolejowym. Po upadku armii austriackiej 2 września 1918 r. wstąpił w szeregi Armii Polskiej do II Baonu Mostów Kolejowych, który był jego oddziałem macierzystym aż do 1939 r. Ukończył dwa sześciomiesięczne kursy: w Centralnej Szkole Piechoty w Chełmnie kurs piechoty, drugi w obozie wyszkolenia saperów w Legionowie. Pełnił obowiązki dowódcy kompanii warsztatowej w Jędrzejowie. Był oficerem materiałowym od mobilizacji przy budowie mostów na koncentracji IV Brygady Saperów w Modlinie, Krakowie i w Kutach. 1 lipca 1921r. otrzymał awans na chorążego. W zeszycie ewidencyjnym’ znajdują się opinie kwalifikacyjne poszczególnych przełożonych chorążego. Jako dobrze wyszkolony żołnierz zyskiwał pozytywne opinie przełożonych. W kwietniu 1930 r. Dowódca Batalionu ppłk. inż. Wacław Głazek, pisał o nim: „… Ambitny, sumienny, lojalny, dyscyplinowany, charakter dobry. Inteligencja dość duża. W wykonaniu swych obowiązków skrupulatny i dokładny. Uświadomienie narodowe b. dobre. Jako instruktor wyszkolenia woj-skowego i technicznego b. dobry. Jako dowódca plutonu wykazuje duże zdolności kierownicze i wychowawcze, o żołnierza dbały. Pracę nad wyszkoleniem opiera na dużych wiadomościach technicznych. Zasługuje na uznanie przełożonych. Wzorowy pod każdym względem”.
W 1930 r. został oddany do dyspozycji Ministerstwa Spraw Zagranicznych z przydziałem do Generalnego Komisariatu RP na Wolne Miasto Gdańsk, na etat dowódcy oddziału technicznego na Westerplatte, gdzie objął referat lądowo-morski i kierownictwo budowy umocnień polowych. Z karty kwalifikacyjnej w WST Westerplatte, podpisanej przez komendanta mjr. S. Fabiszewskiego w kwietniu 1938 n': „… Inteligencja więcej niż przeciętna. W pracy chętny, ambitny i spostrzegaw-czy. Wyrobienie obywatelskie i uświadomienie państwowe bardzo duże. Prezencja bardzo dobra. W służbie saperów kolej[owych] wyszkolo¬ny b. dobrze. Wysoce zdyscyplinowany, wybitne zewnętrzne przejawy karności.
W dziale saperów kolejowych i budownictwa posiada dużo wiadomości”. Zgodnie z rozkazem nr 31 z 14 grudnia 1935 r. szef Wychowania Wojskowego Komisariatu Generalnego powierzył mu pełnienie obowiązków dowódcy oddziału wojskowego.
Po walkach i kapitulacji 7 września 1939 r. został wzięty do niewoli, w której przebywał pięć i pół roku. Z obozu Oflag II C powrócił 15 lutego 1945 r. Dnia 1 marca 1945 r. zorganizował Referat Aprowiza¬cji i Handlu w Legionowie, Komitet Opieki Społecznej i Towarzystwo Przyjaciół Zołnierza. W jednym i drugim komitecie pełnił funkcje prezesa zarządu. Pod koniec 1945 r. zorganizował w Legionowie Gminną Spółdzielnię „Samopomoc Chłopska” i był jej prezesem do 1947 r. W styczniu 1948 r. został prezesem Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Korbieli, powiat Mińsk Mazowiecki. Zmarł 31 marca 1964 r.
W Legionowie żyją córka Eugenia Dziedzic i wnuczka Anna Chruścielewska.
Odznaczenia: Srebrny i Brązowy Medal „Za długoletnią służbę” (1939), Srebrny Krzyż Orderu VM (1953), Złoty Krzyż Zasługi (1960).

Szwedowski Karol (1889-1941) — pracownik kontraktowy
13 grudnia 1927 r. w wieku 38 lat jako dyplomowany mistrz budowlany, członek Cechu Rzemiosł miasta Pułtuska uzyskał dokument treści następującej': „Uznany na zasadzie praw RP o rzemiosłach – po udowodnieniu biegłości i zdolności w sztuce budowlanej i przyrzeczeniu spełnienia obowiązujących przepisów za mistrza uznany i do księgi mistrzów Zgromadzenia pod pozycją nr 33 zapisany”.
4 kwietnia 1934 r. przybył z Legionowa do Gdańska i został przyjęty przez komendanta WST do pracy przy konserwacji budynków z jednotygodniowym wypowiedzeniem. Do jego obowiązków należało': „Przystąpi niezwłocznie do krycia dachu nad kaplicą w domu kuracyjnym od strony zachodniej, a następnie od strony wschodniej filcem bitumicznym na lepik, 2 krycie dachu j.w. na magazynie mundurowym od strony północnej, budowa nowego pieca do ogrzewania w pralni,  przebudowa piwnicy do ogrzewania w sali jadalnej kasyna podoficerskieg”. Sezonowo przy pracach budowlanych był zatrudniony do 1939 r.
W czasie obzony w dniach 1-7 września udzielał pomocy rannym i walczącym żołnierzom. Początkowo uważano, iż zginął w obozie Stutthof, dokącil zabrano część pracowników kontraktowych. Tym czasem drugi archiwalny dokument temu zaprzecza. Świadectwo śmierci wydane na zasadzie ksiąg metrykalnych z dnia 30 sierpnia 1941 r. w Guberni Generalnej w Legionowie (nr akt 105 rok 1941) ustala co następuje: „Karol Szwedowski mając 52 lata, s. Jacentego i Józefy umarł ‚w Legionowie na Bukowcu dnia 30 sierpnia 1941 r. Nie pozostawił po sobie żony”.

Szymanowicz Józef (1916-?) – strzelec
Urodzony 19 września 1916 r. w miejscowości Bieludne, powiat Li-da. Syn Wincenitego i matki z domu Gawlica. Z zawodu był rolnikiem. Czynną służbę wojskową odbywał w latach 1938/1939 w 77. Puł-ku Piechoty w Lidzie. Skierowany na Westerplatte 13 sierpnia 1939 r. Brał udział w kobronie. 7 września wzięty do niewoli niemieckiej. Przekazany do Stalagu I A w Prusach Wschodnich (nr jeńca 1869). 1 czerwca 1940 r. przeniesiony do Stalagu I B2. Wszelkie powojenne starania o wyjaśnienie dalszego losu do tej pory nie dają rezultatu.
Śniegulski Jan (1914-1982) – legionista
Urodzony 1 listopada 1914 r. w Bartoszowinach, powiat Kielce. Syn Jacentego
i Agnieszki. Ojciec był sezonowym robotnikiem, często pozostawał bez pracy, choć musiał utrzymać sześcioosobową rodzinę. Bywało, że nie było zimą butów i nie mógł chodzić do szkoły. Jadł suchy chleb, a czasami i tego brakowało. Po ukończeniu dwóch oddziałów szkoły powszechnej chwytał się każdej roboty. Przeważnie przy brukowaniu okolicznych dróg.  25 marca 1938 r. otrzymał kartę powołania do wojska, z czego bardzo się ucieszył.
W latach 1938-1939 odbywał czynną służbę wojskową w 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. Służbę na Westerplatte pełnił od 31 marca 1939 r. w stopniu legionisty jako celowniczy km. W czasie obrony placówki „Przystań” został ranny w głowę. Po ogłoszeniu kapitulacji wyjął zamek z ckm-u, zakopał go i się rozpłakał. W niemieckiej niewoli był w Prusach Wschodnich do stycznia 1945 r. Po wkroczeniu Armii Czerwonej pozostał we wsi Sytów-Bojary, gdzie wcześniej pracował u bambra. Do Skarżyska nie chciał wracać, ponieważ to miejsce kojarzyło mu się z biedą lat chłopięcych. Zamieszkał w Staryniu, a później przeniósł się do Linkowa, gdzie otrzymał 8-hektarową gospodarstwo.
Ożenił się z wdową Janiną, ktorej mąż – żołnierz września – zaginął bez wieści. Syna żony z pierwszego małżeństwa wychowywał jak własnego, który potem założył własną rodzinę. Wiele czasu po-święcał na działalność społeczną. Dwadzieścia lat pełnił funkcję soł
tysa, był członkiem PZPR i ZBoWiD-u. Od grudnia 1978 r. jako rencista zatrzymał sobie tylko 30-arową działkę.
Zmarł 23 lutego 1982 r.
Odznaczenia: Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Walecznych 41969), Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1969), Krzyż Kawa¬erski Odrodzenia Polski (1974), złota odznaka „Zasłużonym dla armii i Mazur”, pośmiertnie – Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).